داستانى جالب‏

[إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‏].

يقيناً كسانى كه ايمان آورده، و آنان كه هجرت كرده و در راه خدا به جهاد برخاستند، به رحمت خدا اميد دارند؛ و خدا بسيار آمرزنده و مهربان است.

در مورد نزول اين آيه شريفه گفته‏اند:

قبل از وقوع واقعه بدر، پيامبر بزرگ صلى الله عليه و آله عبداللّه بن جَحش را خواست و نامه‏اى به او داد و حدود هشت نفر از مهاجران را همراه وى نمود و به او دستور داد پس از دو روز راه پيمودن نامه را بگشايد و بر اساس آن عمل كند.

عبداللّه پس از دو روز راه‏پيمايى نامه را گشود و چنين يافت: چون نامه را باز كردى تا نخله «زمين بين مكه و طائف» برو و در آنجا اوضاع قريش را زير نظر بگير و تمام جريان را به ما گزارش كن.

عبداللّه جريان را با دوستانش در ميان گذاشت و اضافه كرد: رسول الهى مرا از مجبور ساختن شما در اين مسير منع فرموده، بنابراين هركس آماده شهادت است با من بيايد و ديگران بازگردند، همه با او حركت كردند، وقتى كه به نخله رسيدند به قافله‏اى از قريش برخورد كردند كه عمرو بن حضرمى در آن بود. چون روز آخر رجب يكى از ماه‏هاى حرام بود، در مورد حمله به آن‏ها به مشورت نشستند.

عده‏اى گفتند:

اگر امروز دست از آنان برداريم وارد محيط حرم مى‏شوند ديگر نمى‏توان متعرض آن‏ها شد، سرانجام شجاعانه به آنان حمله بردند و عمرو بن حضرمى را كشته و قافله او را با دو اسير به محضر رسول خدا آوردند.

پيامبر الهى به آنان فرمود:

من به شما دستور نداده بودم كه در ماه‏هاى حرام نبرد نكنيد؟

آن گاه از دخالت در غنايم خوددارى فرمود، مجاهدان ناراحت شدند و مؤمنان به سرزنش آنان پرداختند، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمّد صلى الله عليه و آله جنگ و خونريزى و اسارت را در ماه‏هاى حرام حلال شمرده آيه نازل شد كه:

از تو درباره جنگ كردن در ماه حرام مى‏پرسند، بگو: جنگ در آن گناه بزرگى است، ولى جلوگيرى از راه خدا و گرايش مردم به فرهنگ حق و كفر ورزيدن نسبت به اللّه و هتك احترام مسجدالحرام و اخراج ساكنان آن در پيشگاه خدا مهم‏تر از آن است و ايجاد فتنه حتى از قتل بالاتر است. مشركان پيوسته با شما مى‏جنگند، تا اگر بتوانند شما را از آيين خود برگردانند ولى كسى كه از دين حق برگردد و در حال كفر بميرد، تمام اعمال نيك او در دنيا و آخرت بر باد مى‏رود و آنان اهل جهنّم‏اند و هميشه در آن خواهند بود.

پس از اين كه آيه مفصل بالا نازل شد عبداللّه بن جحش و همراهانش گفتند: ما براى درك ثواب، در اين راه جهاد كرده‏ايم و از رسول خدا صلى الله عليه و آله پرسيدند: آيا اجر مجاهدان را دارند يا نه؟ آيه شريفه‏ [إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هاجَرُوا] نازل شد.

راستى سر و كار گنهكاران با چه وجود مبارك و مقدس و غفور و ودود و كريم و رحيمى است! چه اندازه بى‏انصافى مى‏خواهد كه انسان براى جبران گناهانش به درگاه رحمت او بازنگردد.