توبه به دنبال توبه‏

«عطار» در منطق الطير مى‏گويد:

«مردى پس از گناه روى گناه و كثرت معصيت توفيق توبه يافت. پس از توبه بر اثر غلبه هواى نفس دچار معصيت شد، بار ديگر توبه كرد ولى توبه خود را شكست و گرفتار گناه شد تا جايى كه به عقوبت و جريمه و مكافات و كيفر بعضى از گناهانش مبتلا شد و به اين حقيقت آگاهى پيدا كرد كه عمرش را به بى‏حاصلى تباه كرده و نزديك به رحلت شده به خيال توبه افتاد، ولى از خجالت و شرمسارى روى توبه نداشت و چون دانه گندم روى تابه سرخ شده از آتش در سوز و گداز بود، تا وقت‏ سحر از منادى غيبى شنيد:

 اى گنهكار،

 خداى مهربان مى‏فرمايد:

 چون اول توبه كردى تو را بخشيدم، وقتى توبه شكستى در حالى كه مى‏توانستم از تو انتقام بگيرم مهلتت دادم تا توبه كردى و توبه‏ات را پذيرفتم تا بار سوم كه توبه شكستى و خود را در معصيت غرق كردى؛ اكنون اگر به خيال توبه هستى توبه كن كه توبه‏ات را مى‏پذيرم» .