امام سجاد عليه السلام و عبداللَّه مبارك
عبداللَّه مبارك مىگويد:
به مكّه مىرفتم، كودكى را بين هفت تا هشت سال ديدم كه سبك بال و سبك بار، به سوى حرم روان است. پيش خود گفتم: طفلى خردسال اين بيابانها را تا مكّه چگونه سپرى مىكند. به نزدش شتافتم و بدو گفتم: از كجا مىآيى؟ جواب داد: از نزد خدا. گفتم: كجا مىروى؟ گفت: به سوى خدا. گفتم: اين بيابان مخوف را با چه كسى طى كردى؟ گفت: با خداى نيكوكار. گفتم: راحلهات كو؟ گفت: زادم تقوى، راحلهام قدم و قصدم حضرت مولاست. گفتم: از چه طايفهاى؟ گفت:
مطّلبى. گفتم: فرزند كه هستى؟ گفت: هاشمىام. گفتم: واضحتر بگو. گفت: علوى فاطمىام. گفتم: شعر سرودهاى؟ گفت: آرى، گفتم: بخوان. اشعارى به مضمون زير خواند:
«ماييم كه واردان بر چشمه كوثريم؛ تشنگان لايق را از آن آب سيراب كرده و درصحراى محشر از آنان حمايت مىكنيم؛ هيچ كس جز از طريق ما به رستگارى نرسيده؛ و آن كس كه زادش رابطه با ماست بيچاره و بدبخت نشد؛ آن كه با ايمان و عملش ما را خوشحال كرد، از جانب ما مسرور مىشود و هر كس با ما به دشمنى و مخالفت برخاست، در اصل و ريشهاش خلل است و آن كس كه حقّ مسلّم ما را غصب كرد، در قيامت سر و كارش با حضرت ربّ العزّه است»!!
او پس از خواندن آن اشعار از نظرم ناپديد شد. به مكّه رفتم، حجّم را بجا آوردم.
در بازگشت، جمعى را در بيابان ديدم دايرهوار نشستهاند. سركشيدم ناگهان آن چهره پاك و با عظمت را ديدم. پرسيدم: اين شخصيّت والا كيست؟
گفتند: علىّ بن الحسين.
English