حضور امام حسين(ع) در لحظه جان دادن

زمانى كه در شهر مقدس قم مشغول تحصيل علوم اسلامى و معارف‏ اهل‌بيت:‏ بودم، گاهى براى دیدار با والدین به تهران مى‏آمدم. در اين میان با يكى از دوستان شهيد، مجاهد فى سبيل اللّه، نواب صفوى آشنا شدم و به وسيله او به گروهى پيوستم كه تعدادى از آنان، از اولياى خدا و بندگان خاص حق بودند. پيوستن به آن گروه براى بنده كه در سنين جوانى بودم، بركات معنوى فراوانی داشت و در تربيت و رشد معنوى و حالاتم بسيار مؤثر بود.

آن گروه، انسان‌هایی با كمال، مؤمن، دانا، عاشق‏ اهل‌بيت: بوده‏ و در گريه و سوز و گداز براى مصائب آل‌محمّد:كم نظير بودند. يكى از آنان انسان باكرامت و بزرگوارى به نام حاج غلام على قندى بود. روزى مرا به خانه‏اش دعوت كرد، اتاقى را به من نشان داد و گفت: «اين اتاق را مدت‏ها در اختيار "نظام رشتى" كه از منبرى‏هاى والاقدر و داراى سوز و حال كم نظير بود، قرار داده بودم. نظام كه پس از فوت همسرش با تنها دخترش مى‏زيست، در اين اتاق زندگى مى‏كرد. او وقتى منبر مى‏رفت و براى مردم ذكر مصيبت مى‏نمود، هیچ‌کس مثل خودش گريه نمى‏كرد و ناله نمى‏زد.

روز آخر عمرش در همين جا وضو گرفت، دخترش را صدا زد  و گفت: دخترم كنار من بنشين و دست در دست من بگذار، هنگامى كه دستت را فشردم به سرعت مرا بلند كن، زيرا ارباب باوفايم حضرت امام حسين(ع) به بالينم مى‏آيد و من مى‏خواهم نسبت به آن بزرگوار اظهار ادب كنم!

دختر مى‏گويد: كنار پدر نشستم و دست در دستش گذاشتم، چون دستم را فشرد به سرعت او را از ميان رختخواب بلند كردم، مشاهده كردم که مودّبانه می‌گفت: "السلام عليك يا ابا عبداللّه!" و سپس با حالتى خوش جان داد و از دنيا رفت.»

برگرفته از کتاب آئین اشک و عزا در سوگ سیدالشهدا(ع) نوشته استاد حسین انصاریان