ابراهيم بن جعفر بن ابى‏طالب عليه السلام‏

برخى از منابع ابراهيم و محمّد را فرزندان جعفر بن ابى طالب عليه السلام شمرده‏اند كه از لشكر ابن‏زياد فرار كردند. پس از آن‏كه در كوفه بانويى آنها را پناه داد، به دست همسر وى كه از ياران ابن‏زياد بود سرهاى مباركشان جدا شد و به فيض شهادت نايل آمدند. «1»
   
آن‏چه قابل تأمّل و دقّت مى‏باشد اين است كه جعفر در سال هشتم هجرت به شهادت رسيد، ولى شهادت اينها پس از واقعه كربلا اتّفاق افتاد؛ و بيش از پنجاه سال ميان اين دو واقعه فاصله مى‏باشد. اگر فرزندان جعفر تا اين زمان زنده بوده‏اند، بيش از پنجاه سال داشته‏اند و به طور قطع كودك و يا جوان نبوده‏اند. طبرى آنها را فرزندان عبداللَّه جعفر يا نوه او شمرده است. «2» و همين امر سبب مى‏شود كه احتمال دهيم در خوارزمى هم مقصود از ولد جعفر، نواده‏هاى جعفر باشند نه فرزندان بلاواسطه او.
  
مرحوم شيخ صدوق آنها را از فرزندان مسلم بن عقيل شمرده و داستان را با اندكى اختلاف نسبت به آن‏چه كه در مقتل خوارزمى آمده نقل كرده است. «3»