عمر بن مطاع جعفى‏

وى مردى شجاع و نامدار بود. اصالت يمنى داشت و احتمالًا در كوفه مى‏زيسته.
   
نقل كرده‏اند كه در روز عاشورا از امام حسين عليه السلام اجازه ميدان رفتن گرفت و در ضمن مبارزه به تجليل از آن حضرت پرداخت.
  
خوارزمى رجز او را اين گونه نقل كرده است:
  
          انَا بْنُ جُعْفى‏ وابى‏ مَطاعٌ             وَ فى‏ يَمينى‏ مُرْهِفٌ قَطَّاعٌ‏
   
         وَاسْمَرٌ سِنانُهُ لَماعٌ             يُرى‏ لَهُ مِنْ ضَوْئِهِ شُعاعٌ‏
   
             قَدْ طابَ لى‏ فى‏ يَوْمى الْقَراعُ             دُونَ حُسَيْنٍ وَلَهُ الدِّفاعٌ‏
  
من پسر جعفى هستم و پدرم مطاع است و در دستم شمشيرى برّنده مى‏باشد؛
 
و نيزه‏اى كه پيكان آن مى‏درخشد و پرتوافشانى آن ديده مى‏شود؛
  
امروز جنگيدن در راه حسين عليه السلام براى من گوارا است و از او بايد دفاع كرد.
 
برخى علاوه بر رجز فوق، ابيات زير را نيز در ادامه رجز او آورده‏اند:
 
          يُرْجى بِذاكَ الْفَوْزُ وَالدِّفاعُ             عَنْ حَرِّ نارٍ حينَ لَاامْتِناعُ‏
 
صَلّى عَلَيهِ المَلِكُ المَطاعُ
  
اميدوارم با اين كار رستگار شوم و گرمى آتش را در روزى كه بازدارنده‏اى نيست، از خود دور كنم؛
 
درود خداى اطاعت شده بر او (حسين عليه السلام) باد.
  
او پيوسته جهاد كرد تا به فيض شهادت نايل آمد.