اسحاق بن مالك اشتر

در منابع كهن هيچ نام و نشانى از او به چشم نمى‏خورد و تنها فاضل دربندى در دو كتاب خود، اسرار الشهادة و جواهر الايقان از او نام برده و وى را در شمار شهيدان كربلا قلمداد كرده است و مى‏گويد: وى فرزند مالك اشتر (يار نزديك اميرمؤمنان على عليه السلام) و برادر ابراهيم بن مالك است.
     
پس از شهادت حبيب بن مظاهر به ميدان رفت و اين رجز را خواند:
   
          نَفْسى‏ فِداكُمْ طاعِنُوا وَجالِدُوا             حَتَّى يُبانَ مِنْكُمُ الْمُجاهِدُ
   
             وَارْجُلًا تَتْبَعها سَواعِدُ             فى نَصْرِ مَولاىَ الْحُسَيْنِ الْعابِدُ
  
             بِذاكَ اوْصانا ...
   
 الْوالِدُ             بِنَصْرِ ابْنِ الْمُرْتَضى يا جُحَّدُ
   
 [اى ياران حسين!] جانم فدايتان! شمشير و نيزه بزنيد تا مجاهدان شناخته شده و جدا گردند
  
و پاها و در پى آن بازوان، در يارى سرور عابدم حسين عليه السلام قطع شود
  
اى انكاركنندگان! پدر، ما را به يارى فرزند مرتضى سفارش كرده است‏
  
وى در هنگام مبارزه، پرچمداران لشكر ابن‏سعد را مورد حمله قرار داد؛ و گروهى از آنان را به هلاكت رساند.
     
او پس از لحظه‏هايى استراحت در ميدان جنگ، بار ديگر بر آن جماعت حمله برد و اين شعر را خواند:
   
          يا لَكَ يَوْماً كاسِفاً وصَعْبا             يا لَكَ يَوْماً لا يُوارى‏ كَرْبا
  
             يا ايُّها الْباغِى الَّذى‏ ارْتَكَبا             فَلا نَخافُ الْمَوْتَ كمّا قَرُبا
  
             لِأَنَّ فينا بَطَلًا مُجرَّبا             اعْنِى الْحُسَينَ عِنْدَنا مُحبَّبا
 
             فَالنَّفْسُ فينا لِلْقِتالِ تَطْلُبا             نَفْديهِ بِالْامِّ ولا نَبْغِى الْابا
  
چه روزهاى سخت و ترسناكى در پيش دارى، روزهايى كه سختى و رنج آن پوشيده نيست!
  
اى ستمگرى كه مرتكب ظلم گشته‏اى، ما از مرگ هنگامى كه نزديك شود، نمى‏هراسيم!
  
چون حسين عليه السلام آن شجاع آزموده و محبوب، در ميان ما است، جان‏هاى ما خواهان جنگ است، و پدر و مادر خود را فداى حسين عليه السلام خواهيم كرد.
  
او در حمله‏اش نزديك به پانصد سوار از شجاعان دشمن را به هلاكت رساند و آنقدر جنگيد تا به فيض شهادت نائل شد.