شيخ صدوق از پدر بزرگوارش نقل مىكند :يحيى بن زكريّا ، آنقدر نماز خواند و گريه كرد كه صورتش آسيب ديد . پارچهاى از كرك به جاى آسيب صورت گذاردند ، تا اشك ديدگانش بر آن بريزد . او به خاطر خوف از مقام الهى اين چنين گريه مىكرد و بسيار كم خواب شده بود ، پدر بزرگوارش به او گفت : پسرم از خدا خواستهام چنان لطف و عنايتى به تو كند كه خوشحال شوى و چشمت به محبّت حق روشن گردد ، عرض كرد : پدر ! جبرئيل به من گفت : قبل از آتش جهنم صحراى سوزانى است كه از آن عبور نمىكند مگر كسى از خوف حق زياد گريه كند . فرمود : پسرم گريه كن ؛ زيرا گريه از خوف خدا ، حق توست.
بر گرفته از کتاب داستانهای عبرت آموز استاد حسین انصاریان