قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه

داستانى در رزّاقيت خدا

 

«قاضى برنى حكايت كرد كه: زنى را ديدم در باديه كه سرما آمده بود و زراعت وى را به آسيب سخت دچار كرده بود، زراعتى كه سبب معاش و مايه ارتزاق او بود.

مردمان او را در آن مصيبت تعزيت مى دادند و به صبر امر مى كردند كه او در آن ميان دست به دعا برداشت و روى به آسمان كرد و گفت:

اللّهُمَّ أنْتَ الْمَأْمُونُ لأِحْسَنِ الْخَلَفِ، وَ بِيَدِكَ التَّعْويضُ عَمّا تَلَفَ، فاْفْعَلْ ما أنْتَ أهْلُهُ، فَإنَّ أرْزاقَنا عَلَيكَ، وَ آمالَنا مَصْرُوفٌ إلَيْكَ.

الهى! تويى قابل اعتماد براى حفظ بهترين چيزى كه بجا مانده و بر آنچه تلف شده تو بهترين جبران كننده اى، به آن صورت كه اهليّت دارى نعمتت را بر من ارزانى دار و آن چنانكه لايق آنى از دستگيرى درماندگان و يارى بيچارگان از من دستگيرى كن كه روزى ما بر عهده توست و اميد ما به عنايت و لطف تو بسته است.

هنوز از آن محل فراتر نرفته بود كه مردى ثروتمند بدان موضع رسيد و آن حال با او حكايت كردند؛ فى الحال پانصد دينار زر به آن آسيب ديده بخشيد.» آرى، حضرت محبوب و ربّ مطلوب در نزديكترين حال، دعاى دلسوخته را مستجاب و مكروه بيچاره اى با فرج قريب گشود.

با يكى غمزه مستانه خراب كردى

 

چهره افروختى از ناز و كبابم كردى

تا كه زد چنگ غمت بر دلم اى آفت جان

 

روز و شب همنَفَس چنگ و ربابم كردى

خواستم ساغرى از دست تو نوشم جانا

 

خون به ساغر صنما جاى شرابم كردى

ديده بستم مگر اى فتنه به خوابت بينم

 

زان دو چشمان سيه رخنه به خوابم كردى

عقل و ايمان و دل و صبر و قرارم بردى

 

خانه آباد! عجب خانه خرابم كردى

عاشق روى تو و دست ز خود شسته منم

 

از من اى دوست چه سر زد كه جوابم كردى

به سر كوى تو منصورى ديوانه منم

 

خوشم از اين كه تو ديوانه خطابم كردى

     

 

(منصورى)

 

 


منبع : پایگاه عرفان
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب


بیشترین بازدید این مجموعه