قرآن کریم مفاتیح الجنان نهج البلاغه صحیفه سجادیه

اهل ذكر

 

براى خداوند ملائكه اى است غير از نويسندگان عمل كه در سطح زمين در گردش اند، چون قومى را بيابند كه در حال ذكر خدايند، فرياد مى كنند: براى يافتن آرزوى خود بشتابيد، پس به نزد اهل ذكر آيند و آنان را تا آسمان دنيا محاصره كنند، پس خداوند به آنان مى فرمايد: چه گونه و در چه حالت بندگانم را ترك كرديد؟ جواب مى دهند: در حالى كه حمد و مجد تو را به جا مى آوردند و تو را تسبيح مى گفتند، خداوند مى فرمايد: آيا مرا ديدند؟ (رؤيت به قلب)، عرضه مى دارند: نه، مى فرمايد: اگر مى ديدند؟ عرض مى كنند: تسبيح و تحميد و تمجيد آنان فوق العاده شديد مى شد، به ملائكه مى فرمايد: از چه پناه مى بردند؟ عرض مى كنند: از آتش، خطاب مى رسد: آتش را ديده بودند؟ عرض مى كنند: نه، مى فرمايد: اگر مى ديدند؟ عرضه مى دارند: هر آينه با شدت هرچه تمام تر از آن فرارى و متنفّر مى شدند، سپس مى فرمايد: چه مى خواستند؟ عرض مى كنند: بهشت، مى فرمايد: بهشت را ديده اند؟ عرض مى كنند: نه، مى فرمايد: اگر مى ديدند؟ مى گويند:

به شدّت به آن حرص مى ورزيدند، خطاب مى رسد: من شما را شاهد مى گيرم كه همه آنها را آمرزيدم، ملائكه مى گويند: فلان كس اهل مجلس آنها نبود، بلكه به خاطر حاجتى نزد آنها آمده بود آيا او هم آمرزيده شده؟ خطاب مى رسد: اهل ذكر به آن درجه هستند كه همنشين آنها هم از سعادت آنان فيض مى برد و از شقاوت دور است


منبع : پایگاه عرفان
اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی:

آخرین مطالب


بیشترین بازدید این مجموعه