لطفا منتظر باشید

فراز 8 از دعای 31 ( امید به بخشش عامل توبه )

فَأَقْبَلَ نَحْوَكَ مُؤَمِّلًا لَكَ مُسْتَحْيِياً مِنْكَ ، وَ وَجَّهَ رَغْبَتَهُ إِلَيْكَ ثِقَةً بِكَ ، فَأَمَّكَ بِطَمَعِهِ يَقِيناً ، وَ قَصَدَكَ بِخَوْفِهِ إِخْلَاصاً ، قَدْ خَلَا طَمَعُهُ مِنْ كُلِّ مَطْمُوعٍ فِيهِ غَيْرِكَ ، وَ أَفْرَخَ رَوْعُهُ مِنْ كُلِّ مَحْذُورٍ مِنْهُ سِوَاكَ .

ترجمه

پس در حالى كه پيش تو شرمنده شود، با اميدوارى به سوى تو آيد و با اعتماد تمام، روى دل به جانب تو كرده و از باب يقين به سبب طمع خويش آهنگ تو نموده و از سر اخلاص، با خاطرى بيم‌ناك، قصد تو كرده است. در حالى كه جز تو به احدى طمع نورزيده و از هيچ چيزى غير تو هراس به خود راه نداده.

تفسیر

شناخت گناه و عذاب‌

چه نيكوست عزيزان مؤمن براى شناخت گناهان و عذاب و عقاب آنها به كتاب «عقاب الاعمال» نوشته شيخ صدوق و جلد دوم «اصول كافى» تأليف كلينى بزرگوار مراجعه كنند، و به دو جمله آخر فرازهاى مورد ترجمه بيشتر توجّه نمايند كه لذّت گناه آنى و بسيار زودگذر، ولى حسرت و عقاب و عذابش اگر در دايره توبه قرار نگيرد، دائمى و هميشگى است.

چون در شرح اين فراز مطالب متفرقه‌اى قبلًا بيان شده به همين مقدار بسنده كرديم.

اى دل به عشق خويش گرفتار بوده‌اى‌

خود را به نقد عمر خريدار بوده‌اى‌

گر بگذرى ز خويش انيس خدا شوى‌

اى خودپرست دون چه ستمكار بوده‌اى‌

بگشاى چشم عبرت و كرّوبيان ببين‌

تا روشنت شود چقدر خوار بوده‌اى‌

برخيز و جهد كن به مقام خرد رسى‌

روز نخست چون به خرد يار بوده‌اى‌

زآسودگى نداشته‌اى دست يك نفس‌

اى‌فيض‌خويش را تو چه غمخوار بوده‌اى‌

(فيض كاشانى)

احادیث مرتبط