این زندگی دنیا جز سرگرمی و بازی نیست، بیتردید سرای آخرت همان زندگی [واقعی] است، چنانچه [این بیخبران]، معرفت داشتند [دنیا را بهجای آخرت انتخاب نمیکردند]
(٦٤)
[مشرکانِ متعصب] چون سوار کشتی شوند [و در میان دریا به توفان و امواج خطرناک برخورد کنند]، خدا را درحالیکه ایمان را [از شرک،] پاک و خالص کردهاند میخوانند، ولی زمانی که آنان را به خشکی میرساند ناگهان به آیین شرک میگرایند
(٦٥)
تا به آنچه [از نعمت نجات] که به آنان عطا کردیم ناسپاسی کنند و [از زندگی شرکآلودشان] برخوردار شوند، پس بهزودی [نتیجۀ این ناسپاسی و زندگی شرکآلود را] خواهند دانست
(٦٦)
آیا ندانستهاند که ما [شهر مکه را] حرم امنی قرار دادهایم [که در آن با آسایش زندگی میکنند]، درحالیکه مردمِ پیرامونشان [که در بیرون مکّه زندگی میکنند بهوسیلۀ زورمدران و دزدانِ عرب] ربوده میشوند! پس آیا [با دارابودن نعمت آسایش و امنیت] به باطل میگروند، و نعمت خدا را ناسپاسی میکنند؟
(٦٧)
ستمکارتر از کسی که دروغی به خدا ببندد [که خداوند دارای شریک است]، یا حق را زمانی که بهسویش آمد انکار کند کیست؟ آیا در دوزخ جایگاهی برای کافران نیست؟
(٦٨)
کسانی که برای ما کوشیدند حتماً آنان را به راههای خود [که صراط مستقیم، راه کمال، راه بهشت و راه مقام قُرب است] هدایت میکنیم، بهراستی که خداوند با نیکوکاران است
(٦٩)
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
الف، لام، میم
(١)
روم دچار شکست شد
(٢)
در نزدیکترین سرزمین [خود به منطقۀ حجاز نواحی شام]، آنان پس از شکستشان بهزودی پیروز میشوند،
(٣)
[البته این پیروزی] در ظرف چند سال [تحقق خواهد یافت]، [روشن است که] عاقبت و نتیجۀ کار، پیش [از شکست رومیان] و پس [از پیروزی آنان] فقط در سیطرۀ اراده و فرمان خداست، آن روز [که رومیان پیروز شوند] مؤمنان خوشحال خواهند شد
(٤)
[این خوشحالی] به سبب یاری خدا [است]، [او] هرکس را بخواهد یاری میدهد، فقط خداست که توانای شکستناپذیر و مهربان است
(٥)