مرقد منور قمر بنی ‏هاشم‏ از جلال الدین همائی «سنا»

یارب این بارگه کیست بدین جاه عظیم 

کآسمان خم شده پیش در او در تعظیم‏ 

نفحه‏ی ساحت قدسش دم جان‏بخش مسیح 

پنجه‏ی گنبد بامش ید بیضای کلیم‏ 

بقعه‏ی ماه بنی‏هاشم عباس علی است 

که بود خاک رهش پادشهان را دیهیم‏ 

ساقی تشنه‏لبان باب حوائج که بود 

روضه‏ی مشهد او غیرت جنات نعیم‏ 

در سقایت بود آن چشمه‏ی رحمت که ز فیض 

رشحه‏ی اوست یکی زمزم و دیگر تسنیم‏ 

گر فشاند ز کرم جرعه‏ی آبی بر خاک 

سر بر آرد ز لحد رقص‏کنان عظم رمیم  

ساحت روضه‏ی او کعبه‏ی ارباب نیاز 

پایه‏ی بقعه‏ی او پایگه رکن حطیم 

در حریم حرم امنش از سعی و صفاست 

آن مقامی که بر او رشک برد ابراهیم‏ 

دست افشان ز سر عشق گذشت از سر و دست 

هر دو را کرد به میدان شهادت تسلیم‏ 

هر که در سایه‏ی لطف و کرمش جای گرفت 

ایمن از هول قیامت بود و نار جحیم‏ 

هست مغبوط شهیدان و نباشد او را 

پیش درگاه خدا روز جزا وحشت و بیم‏ 

به سلام در او هر که شد از راه خلوص 

بشنود قول سلام از قبل رب رحیم‏ 

و آنکه چون دال نشد بر در او پشت دو تا 

پیچ در پیچ چو یا باشد و دلتنگ چو میم‏ 

باری این روضه بود مرقد عباس شهید