تفكر در وجود پيامبر اكرم (ص)

يك از مسائلى كه قرآن به آن سفارش مى‏كند تفكر در وجود پيامبر اسلام است، زيرا تفكر سبب مى‏شود حق بودن پيامبر بر همه ثابت شود:

- «قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى‏ وَ فُرادى‏ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَكُمْ بَيْنَ يَدَيْ عَذابٍ شَدِيدٍ».

بگو: من شما را فقط به يك حقيقت اندرز مى‏دهم و آن اينكه دو دو و يك يك براى خدا قيام كنيد، سپس درباره رفيقتان محمّد كه عمرى با پاكى، امانت و صدق و درستى در ميان شما زندگى كرده است بينديشيد كه هيچ گونه جنونى ندارد، او براى شما از عذاب سختى كه پيش روست، جز بيم دهنده‏اى نيست.

- «أَ وَ لَمْ يَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِهِمْ مِنْ جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ مُبِينٌ».

آيا انديشه نكردند كه در همنشين آنان يعنى پيامبر اسلام هيچ نوع جنونى نيست؛ او فقط بيم دهنده‏اى آشكار نسبت به سرانجام شوم بدكاران است.

واضح است كه منظور اين آيات تفكر در بدن و جسم پيامبر نيست، بلكه منظور تفكر در وجود معنوى پيامبر است. انديشه در اين بعد وجودى حضرت شخص را به اين نتيجه مى‏رساند كه پيامبر انحراف فكرى، انحراف عقلى، و انحراف روحى نداشته است. و اين از سخنان ايشان به وضوح پيداست.