لطفا منتظر باشید

ياد مرگ‏

از دستورهاى مهم و با ارزش پيامبر عظيم الشأن اسلام صلى الله عليه و آله و ائمه طاهرين عليهم السلام اين است كه زياد ياد مرگ باشيد. ياد انتقال از اين عالم به عالم ديگر؛ يعنى توجه داشته باشيد كه روزى پايه‏هاى همه لذت‏هاى شما را ويران و سفره خوشى‏هاى دنيايى شما را جمع مى‏كنند و جمع شما را به هم مى‏زنند.

روايات فراوانى داريم كه دستور مى‏دهند- به طور مستحب- كه سوره‏هاى «تبارك»، «يس» و «واقعه» را بخوانيد، سوره «واقعه» در هر شب و «يس» و «تبارك» را شب‏هاى جمعه، به خاطر اين است كه پيوسته از طريق آيات اين سوره‏ها به ياد مردن بيافتيم.

ياد مرگ، اين كه روزى كه ما خبر نداريم و آگاه نيستيم و بنا نيست كه به ما زمان، كيفيت و مكانش را بگويند، به عمر ما خاتمه مى‏دهند و بين روح و بدن ما جدايى مى‏اندازند و ما را به عالم برزخ كه در قرآن مطرح شده است، انتقال مى‏دهند.

اين دو ركعت نماز نشسته‏اى كه بعد از نماز عشا مستحب است بخوانيم، گفته شده كه در ركعت اولش سوره مباركه واقعه را بخوانيد. همين چند آيه اولش براى توجه، تذكر و يادآورى ما نسبت به اين كه ما در دنيا ماندنى نيستيم و سفره لذّات ما را جمع مى‏كنند و دست ما را از همه چيز كوتاه مى‏كنند، كافى است.

بعد از «بسم الله» مى‏فرمايد:

«إِذا وَقَعَتِ الْواقِعَةُ* لَيْسَ لِوَقْعَتِها كاذِبَةٌ* خافِضَةٌ رافِعَةٌ* إِذا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا* وَ بُسَّتِ الْجِبالُ بَسًّا* فَكانَتْ هَباءً مُنْبَثًّا»

اين براى ما كافى است كه مى‏فرمايد: تمام كوه‏هاى روى زمين مانند پنبه كنار زه حلّاج، زده مى‏شوند.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه