اثر كسب حلال‏

رضايت مؤمن به روزى مقدر

كلام در حيات، زندگى و منش مردم مؤمن از ديدگاه وجود مبارك اميرالمؤمنين عليه السلام بود. امام در اين گفتار نورانى و حكيمانه‏اى كه دارند، به اولين خصلتى كه در ارتباط با مؤمن اشاره مى‏كنند، كسب حلال است.

به نظر اميرالمؤمنين عليه السلام مؤمن هرگز حرام‏خور نيست. در اين زمينه فرقى نمى‏كند كه در مضيقه باشد، يا در گشايش. اهل خدا با خود خدا كار دارند و خود را كارگر خدا مى‏دانند و طبق گفتار اميرالمؤمنين عليه السلام در دعاى كميل، خدا را «فعّال ما يشاء» مى‏دانند.

اگر خدا در اين دنيا بخواهد، به كارگرى مزد زيادى مى‏دهد و زندگى او گشايش پيدا مى‏كند و يا نمى‏خواهد كه مزد زيادى بدهد، زندگى كارگرش در حدّ «قدر» است؛ يعنى بخور و نمير، گشايشى و وسعتى ندارد.

عجيب اين است كه كسانى كه خود را كارگر خدا مى‏دانند، نه به گشايش مالى دلخوش مى‏شوند و نه از مضيقه و سختى مال، دل تنگ. مى‏گويند: ما هيچ طلبى از خدا نداريم، او از زمان حضرت آدم عليه السلام تا روز قيامت سفره‏اى پهن كرده است، ما سر اين سفره در جايى نشسته‏ايم كه نان و پنير و سبزى است و چلوكباب و مرغ آن كمى ازمادور است و دست ما فعلًا به آن نمى‏رسد. اهل اين كه جا را باز كنيم و حق‏ ديگران را از سر اين سفره برداريم، نيستيم. اگر بخواهد براى ما گشايشى ايجاد كند، مى‏كند. براى او كه مشكل نيست.