توصيه به نماز اول وقت‏

 دانشجويى كه در آمريكا بود، نقل مى‏كرد: امتحان بسيار مهمى داشتم و راه من‏ تا دانشگاه نيز دور بود. در دغدغه بودم كه زودتر بروم تا به امتحان برسم؛ چون اگر اين امتحان را نمى‏دادم، شش سال زحمتم به هدر بود. اتفاق افتاد يعنى بين من و دانشگاه راه دور، مى‏دانستم با ماشين نمى‏رسم، تمام است كار.

مى‏گفت: ايستاده بودم، به امام زمان عليه السلام متوسل شدم. گفتم: اى پسر فاطمه! بالاخره موقعى كه من در ايران بودم، به مسجد و روضه مى‏رفتم. وقتى كه به آمريكا آمدم از شما نبريدم، آن طور كه عده‏اى مى‏برند، پس دعايى كنيد كه من به موقع به امتحان برسم.

مى‏گفت: در همين حال ماشينى ايستاد و مرا با اسم صدا زد. سوار شدم. پنج دقيقه نشد كه مرا جلوى دانشگاه پياده كرد و به من گفت: نماز خود را در اول وقت بخوان. همين. آن ماشين چنان از جلوى چشمم غايب شد كه ديگر راننده را نديدم. با خود گفتم: يعنى دو ساعت راه را من در پنج دقيقه رسيدم؟ نگاه به ساعت كردم، ديدم بله، دو ساعت به امتحان مانده است.