بهشت آدم و حوا

امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد: آدم و حوا در بهشت آخرت نبودند. در يك منطقه خوش آب و هوا در همين خاورميانه بودند، چون در بهشت آخرت هيچ چيزى ممنوع نيست. ما درباره بهشت آخرت مى‏خوانيم:

«فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ* وَ طَلْحٍ مَنْضُودٍ* وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ* وَ ماءٍ مَسْكُوبٍ‏ وَ فاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ* لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ* وَ فُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ» 
از اين آيه شريفه روشن مى‏شود اين بهشت آدم و حوا، بهشت آخرت نبوده است. چون قرآن مى‏فرمايد: هيچ بنده‏اى در آنجا از هيچ خوراك، پوشاك و لذّتى منع نمى‏شود. هيچ كس را هم از آنجا بيرون نمى‏كنند. به طور مكرر در آيات قرآن تأكيد شده كه:
«جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها» 
كسى را بيرون نمى‏كنند.
در بعضى از كتاب‏ها در مورد آخرتى يا دنيايى بودن بهشت آدم و حوا، بحث‏هاى بيهوده‏اى كرده‏اند. بايد يك نگاهى به خود قرآن مى‏انداختند، بهشت آخرت يعنى:
«لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ»
اما اين بهشت هم منع و هم بيرون كردن در آن بود. خدا محبتى به اين زن و شوهر كرد، ابتداى زندگى اينها را در كوير، بيابان، سنگلاخ، لابه‏لاى كوه‏هاى خشك و درّهاى عميق قرار نداد. پروردگار عالم زندگى آنها را در باغى پر از انواع ميوه‏ها و نعمت‏هاى فراوان و محلى خوش آب و هوا قرار داد.