گلايه‏اى از زبان پروردگار، از قول وجود مبارك حضرت رضا  عليه‏السلام بگويم. حضرت جواد  عليه‏السلام فرمودند: هر كس پدرم را زيارت كند، خدا همه غم و غصه‏اش را برطرف مى‏كند. ما اسم حضرت را مى‏بريم، غم از ما برطرف مى‏شود....

اینها را بگیرد.و خلاصه همان میشود که خدا در قرآن میفرماید ظهر الفساد فی البر و البحر بما کسبت ایدی الناس 10 داستان گناه چه داستانی است؟ گلایه پروردگار

وقتی که آنجا را در اوج عدالت ببیند و ستمکاری و مولدش را انحراف فکری و روحی خود انسان بداند تمام درهای گلایه و شکایت از پروردگار عالم به روی ذهن

وقتی که آنجا را در اوج عدالت ببیند و ستمکاری و مولدش را انحراف فکری و روحی خود انسان بداند تمام درهای گلایه و شکایت از پروردگار عالم به روی ذهن

این گلایه پروردگار است انگار بعد از سلام نماز زشت است که آدم گدایی نکند؛ چون بهترین وقت گدایی و درخواست حاجت است.

اما آدم زناکاری که دهها مرض گرفته نمیتواند به پروردگار بگوید مگر من چه کردهام جهنمیها روز قیامت در دوزخ از خدا گلایه نمیکنند. … همگی از خودشان گلایه میکنند؛ چون میبینند منطقی نیست که به پروردگار بگویند چرا ما را به جهنم آوردی؛ چون در دنیا با زبان و با اخلاق و اعمال به

پروردگار اقیانوسی از معارف را در همین چهاردهپانزده آیه گنجانده که واقعا اقیانوسی از معارف است. آدم ماتش میبرد که در سلسله آیاتی کوتاه جهانی گاهی بیانتها از معنا قرار داده شده است. -حکایتی شنیدنی از لقمان حکیمایشان در روزگاری برده بود. از مردم سودان مصر و سیاهپوست بود و قیافهای نداشت. او را به غلامی گرفته بودند و پیش اربابی کار میکرد. روزی خربزه نوبرانهای برای ارباب آوردند. ارباب به لقمان علاقهمند بود و او را دوست داشت لقمان هم در عین برده بودن دنیایی از ادب کرامت بزرگواری شخصیت و عظمت بود. خود ارباب خربزه را پاره کرد و یک قاچ خربزه به لقمان داد لقمان هم با نشاط و لبخند خورد دومی و سومی را هم به او داد چند قاچ به او داد و لقمان همه را با شادی نشاط خوشحالی و لبخند خورد؛ بعد قاچ اولی را که در دهان خودش گذاشت دید مثل زهرمار تلخ است و از دهانش بیرون ریخت به لقمان گفت این چند قاچ خربزهای که به تو دادم شیرین بود؟ لقمان گفت نه خیلی تلخ بود. گفت پس چرا هیچچیزی نگفتی؟ لقمان گفت برای اینکه من چند سال است که پیش تو هستم و لقمه شیرین به من دادهای حالا امروز برای یک لقمه تلخ چهره درهم بکشم و اظهار ناراحتی کنم؟ -شادی و نشاط نزد پروردگاریک حکیم الهی به خود من گفت گاهی در منبر به مردم بگو که چرا همیشه گریهتان را پیش خدا میبرید؟ مگر شما خنده بلد نیستید مگر شما شادی و نشاط بلد نیستید مگر امیرالمؤمنین ع ندارند که المؤمن بشره فی وجهه و حزنه فی قلبه شادی مؤمن در قیافهاش و حزن او در قلبش است. حالا اگر درد یا رنجی دارد این را در باطنش نگه میدارد و به همه نمیگوید زبان گلایه … پروردگار میگوید جنت و امام باقر ع میفرمایند بهشت آخر نبوده است؛ چون هر کس وارد بهشت آخرت شود خالد و ابدی است و از آنجا بیرون نمیآید. بهشت آخرت نتیجه ایمان و عمل صالح است و آدم ع هنوز عمل صالحی را شروع نکرده بود. در بهشت آخرت برای آدم رنجی نیست. آدم و حوا را در این باغ از یک درخت منع کردند درحالیکه بهشت آخرت لا مقطوعه و لا ممنوعه سوره واقعه آیه 33 است و آدم را از هیچچیز منع نمیکنند. این تفاوتها نشان میدهد که این جنت در آیه بنابر روایات باغ آبادی در سرزمینهای سبز و خرم شامات بوده است. این نهی هم همه علمای ما میگویند که نهی ارشادی بوده و تحریمی نبوده است؛ مثل اینکه دکتر به مریض میگوید اگر میخواهی خوب بشوی ترشی نخور حالا مریض هم خیلی عاشق ترشی است یک قاشق میخورد. این نهی ارشادی بوده و گناه بهمعنای اصطلاحی نکرده است؛ ولی جایگاهش در حریم ملائکه بوده مسکنش آن باغ آباد بوده و در آن منعی که شده یعنی به آن نهی ارشادی گوش نداده و او را بیرون کردهاند. -دریایی از ادب در دعای آدم و حواحالا آدم و حوا میخواهند برای برگشت به مقامات معنوی ازدسترفته توبه کنند؛ این متن چقدر زیباست با حالت دعا توبه کردهاند؛ یعنی دریای ادب در این توبه موج میزند دعا را با ربنا شروع کرده است؛ تمام دعاهای ائمه در قرآن با ربنا شروع شده و پنجشنبه هم کرارا کلمه رب را در دعای عرفه میبینید. حتی به جایی میرسد که حضرت سیدالشهدا ع اینقدر یا رب یا رب گفتند تا نفسشان بند آمد. حالا چه سری در این یا رب است نمیدانم آدم و همسرش به این سر وارد و آگاه بودند و گفتند ربنا ظلمنا انفسنا سوره اعراف آیه 23 ای مالک پرورشدهنده همهکاره ما ظلمنا انفسنا ؛ اینجا را نگه دارید و آیهای که گفتم خوب است همیشه یادمان باشد اینجا جای آن است ما اصابک من حسنه فمن الله سوره نسا آیه 79 هرچه خوبی به تو میرسد که دائمی هم هست از خداست. و ما اصابک من سیئه فمن نفسک بدیها رنجها سختیها و محرومیتها هم تولید خودت است از من گلایه

علت گشایش کار و نجات از هر هم و غم و رنجی میداند و در ضمن این مسئله از بعضی دعاکنندگان گلایه کرده میفرماید به وقت گرفتاری با کمال زاری دعا میکنید و استجابت آن را به سختی از خدا میطلبید و با پروردگار

علت گشایش کار و نجات از هر هم و غم و رنجی میداند و در ضمناین مسئله از بعضی دعاکنندگان گلایه کرده میفرماید به وقت گرفتاری با کمال زاری دعا میکنید و استجابت آن را به سختی از خدا میطلبید و با پروردگار

صبر جمیل یعنی تحمل و استقامتی که گلایه درآن نباشد یعنی من حتی از فرزندانم گلایه ندارم چه برسد به اینکه از خدا شاکی باشم ما اهل ایمان هستیم حتما این حادثه زمینه پاداش های عظیم پروردگار

فرمودند لقد انزلت علی عشر آیات من اقامهن دخل الجنه 14 این آیات مربوطه به شهوت است شما در قرآن میبینید جوامعی که بعد از حضرت نوح آمدند پروردگار عالم از آنها گلایه

اما آدم زناکاری که دهها مرض گرفته نمیتواند به پروردگار بگوید مگر من چه کردهام جهنمیها روز قیامت در دوزخ از خدا گلایه نمیکنند. … همگی از خودشان گلایه میکنند؛ چون میبینند منطقی نیست که به پروردگار بگویند چرا ما را به جهنم آوردی؛ چون در دنیا با زبان و با اخلاق و اعمال به

وقتی که آنجا را در اوج عدالت ببیند و ستمکاری و مولدش را انحراف فکری و روحی خود انسان بداند تمام درهای گلایه و شکایت از پروردگار عالم به روی ذهن … پروردگار است . اگر یک نفر ستمکار هم بین مردم باشد باز کشتی حیات عیب پیدا خواهد کرد و خیمه حیات دچار تنگنا خواهد شد . در قیامت هم همین طور با این که مــلک یوم الدین است قدرت واحد و تمام مهار قیامت به تنهایی به دست اوست .در قرآن مجید می فرماید به اندازه رشته نازک وسط هسته خرما که به زحمت هم به چشم می آید یا در آیات دیگر می فرماید به اندازه سوراخ ریز میان هسته خرما به احدی ستم روا نخواهم داشت .این طور نیست که در بازار قیامت بگویم این طرفم فرعون است این نمرود است این شمر است این یزید است و با این اوضاعی که در دنیا داشتند بیش از حد جرمشان توی سرشان بزنم نه جریمه به اندازه جرم است خداوند ستم نمی کند . منفعت این دیدگاهیک منفعت این نظر پاک این است که هیچ گاه انسان گلایه

الشهوات مریم 59 و به جای اینکه فرمان خدا را ببرند فرمانهای درون خودشان را بردند که فرمان به گناه بود خب این یک بحث درباره نماز که پروردگار از ضایعکنندگان نماز گلایه … پروردگار را چی بدهم یک دانه نه یعنی در دل آدم میماند رنجش حالا به نظر من این نه که آقا شیخ عباس گفته به حق بوده چون میآید در دایره تقیه که ائمه ما سفارش کردند خودتان را به دشمن لو ندهید که مزاحمتان نشوند.گفت من شصت سال هر وقت یادم میآید گناه لذت داشته اما چرا این پیرمرد میگفت شصت سال است هر وقت یادم میآید من را میخورد و میزند و رنج میدهد این هم یک حرف امیر المومنین است که لذت گناه اندک است تبعات طولانی است گفت یک کاری کن من راحت بشوم گفتم مگر توبه نکردی؟ گفت چرا من دیگر بعد از آن این کار را نکردم گفتم اگر توبه کردی چون خدا در قرآن دستور توبه داده است برای این گناه فرموده الا من تاب و آمن و عمل عملا صالحا به طور یقین بیشک خدا تو را بخشیده دیگر دنبال نرو چون من نمیتوانستم علاج بکنم این پشیمانی و رنج ماندگار است و دکتر ند ارد بالاخره یک جوری سرش را گرم کردم این آیه را برایش خواندم خداحافظی کردم آمدم نمیشود معالجه کرد نمیشود.ولی همینی است که بزرگان گذشته ما میگفتند نمیدانم برای کیست این شعر چرا عاقل کند کاری که باز آرد پشیمانی یعنی از دل گناه یک پشیمانی و حسرتی بیرون بیاید که آدم را اذیت کند خب از اول آدم حرف خدا را گوش بدهد دنبال گناهان نرود خب گلایه