پاسخى از نيوتن‏

نقل كرده‏اند كه روزى يكى از دانشمندان نامه‏اى براى نيوتن، كاشف نيروى جاذبه، نوشت؛ بدين مضمون كه حقيقت جاذبه و دافعه نامرئى‏ زمين را براى او توضيح دهد! (قرآن نيز همين تعبير نامرئى را دارد:

«اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها ثُمَّ اسْتَوى‏ عَلَى الْعَرْشِ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآياتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ».

خداست كه آسمان‏ها را بدون پايه‏هايى كه آنها را ببينيد برافراشت، آن‏گاه بر تخت فرمانروايى و حكومت بر آفرينش چيره و مسلط شد، و خورشيد و ماه را رام و مسخّر ساخت، كه هر كدام تا زمان معينى روانند، كار جهان و جهانيان را تدبير مى‏كند، نشانه‏هاى قدرت و حكمتش را در پهنه آفرينش به روشنى بيان مى‏كند تا شما به ديدار قيامت و محاسبه شدن اعمال به وسيله پروردگارتان يقين كنيد.)

نيوتن پاسخ جالبى به اين دانشمند داد؛ نوشت:

من براى توضيح جاذبه و دافعه زمين كه با چشم قابل ديدن نيستند فقط يك كلمه مى‏توانم بگويم: «خدا». همين!

وقتى انسان در آفرينش هستى مطالعه مى‏كند، به اين نتيجه مى‏رسد كه عالَم محرّكى دارد كه واحد است؛ يعنى آفرينش عالم كار دو نفر نيست، زيرا اگر دو محرك در عالم وجود داشت، وضع جهان به فساد كشيده مى‏شد «2» كه اين مطلب در فلسفه نيز ثابت شده است.