درد بى‏عقلى دوايش آتش است ...

چنانكه از آيات قرآن مجيد بر مى‏آيد ميان «اهل دوزخ شدن» و «بى‏انديشه زيستن» رابطه مستقيمى وجود دارد، زيرا قرآن تعطيلى عقل را سبب جهنمى شدن مى‏داند و مى‏فرمايد: اگر از دوزخيان سوال شود كه براى چه اهل جهنم شديد، پاسخ مى‏دهند: به دو علت:
«وَ قالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما كُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ».
يعنى اگر گوشمان را باز كرده بوديم تا حقايق و معارف توحيد و سخنان انبياء و ائمه را بشنويم، زندگى پاكى در دنيا داشتيم و اهل دوزخ نمى‏شديم، اما نشنيديم و تكبر كرديم؛ اگر با ديد عقل به همه چيز نگاه مى‏كرديم، در اين آتش افروخته جاى نمى‏گرفتيم. پس، جرم ما اين است كه گوش را بر شنيدن آنچه بايد مى‏شنيديم بستيم و عقل را از آنچه بايد درباره‏اش فكر مى‏كرديم محروم ساختيم!
آرى، تفكر كليد راه يافتن به مينوى سعادت و بى فكرى سبب درافتادن به ويل ندامت است.