غلام تربيت شده در دست حكيمان الهى‏

حال تربيت شده ديگرى را از زبان اين سعيد بن مسيّب بشنويد، مى‏گويد: در مدينه قحطى شده بود، جمعيتى از مردم مدينه به بيابان رفتند تا نماز باران بخوانند. ما هم رفتيم در گوشه نشستيم و تماشا كرديم. ديدم مردم نماز باران را خواندند و اشك ريختند و رفتند، اما خبرى نشد. وقتى كه خلوت شد، از پشت تپه صدايى شنيدم، اما صدا بلند نبود، صدايى است كه به خدا مى‏رسد.

آمدم ديدم كارگر سياه چهره‏اى صورتش روى خاك است و به پروردگار مى‏گويد: به بازيگرى‏ها، گناهان و قلب سياه اين مردم نگاه نكن، به كرم خود نگاه كن و باران را بفرست. تا سرش را از روى خاك بلند كرد، ابر پديدار شد و باران ريخت.

ما به دنبالش آمديم تا ببينيم خانه اين شخص كجاست، تا برويم و بگوييم: واقعاً اگر تو غلامى، تو ارباب شو و من غلام تو مى‏شوم. كوچه به كوچه، آهسته آمدم، ديدم به خانه امام زين العابدين عليه السلام رفت. قدرى صبر كردم، بعد در زدم و درون خانه آمدم، گفتم: يابن رسول الله! تو كريمى، يكى از اين غلام‏هاى خود را به من ببخش.

امام زين العابدين عليه السلام فرمودند: عيبى ندارد. غلامان را آوردند و فرمودند: كدام را مى‏خواهى؟ عرض كردم: اين‏ها را نمى‏خواهم. فرمود: غلام ديگرى دارم كه كار حيوانات مرا انجام مى‏دهد. او صدا بزنيد بيايد. صدا زدند و آمد. عرض كردم:

آقا! من اين شخص را مى‏خواهم.

امام چهارم عليه السلام فرمودند: اى غلام! سعيد بن مسيب تو را مى‏خواهد. تو را به او ببخشم؟ او جواب نداد. به سعيد رو كرد و گريست. گفت: اى سعيد! مرا از امام زين العابدين عليه السلام جدا نكن، من مى‏ميرم، سعيد گفت: ناراحت نباش. تو را نمى‏برم.

سعيد رفت.

غلام ديد كه مقام معنويش بر او معلوم شده و او بى‏خود به دنبالش نيامده است و حتماً در بيابان آن حال او را ديده است. نگران شد. خلوص را ببينيد و ياد بگيريد.

سعيد مى‏گويد: من چند قدم رفته بودم كه غلامان امام زين العابدين عليه السلام آمدند و گفتند: امام مى‏فرمايند: براى تشييع جنازه آن غلام بيا، او نزد محبوبش رفته است.