رباخوارى و كم فروشى‏

تصرف شيطان در مشاعر رباخوار
آيات شريفه قرآن، از اين موجود عاقل مكلّف، با «يا بَنِي آدَمَ»*، «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا»*، «يا أَيُّهَا النَّاسُ»*، «يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ»* ياد مى‏كند. در بخشى از آيات كه با اين القاب و صفات شروع مى‏شود، مسأله حلال و حرام مالى را مطرح مى‏كند. اين آيه‏ها در حلال و حرام مالى آن قدر لطايف و نكات دارند كه با توجه به آن نكات و لطايف، انسان هم عظمت و ارزش حلال و هم سنگينى بار گناه و حرام را لمس مى‏كند.
بعضى از آيات كه حرام مالى را مطرح كرده‏اند، مانند آيات اواخر سوره مباركه بقره، خورنده حرام مالى را مسّ كرده شيطان مى‏داند. مسّ يعنى كشيدن دست به روى يك شى‏ء. وقتى در فقه مى‏گويند: غسل مسّ ميت، يعنى بر مرد و زنى كه دست بر بدن ميّت گذاشته‏اند، غسل واجب است. با دست خود اين بدن را لمس كرده و بر او واجب است كه تمام بدن خود را به نيّت عبادت شستشو بدهد. قرآن به رباخوار مى‏گويد:
«يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ» 
رباخوار آدمى است كه شيطان در مشاعر او تصرّف كرده و عقل او را از كار انداخته است، علامت ديوانگى او نيز حرام‏خوارى است. يعنى آدم عاقل حرام نمى‏خورد.