پيامبر صلى الله عليه و آله در قله يقين‏

خداوند در آيات آخر سوره بقره، پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله و اهل ايمان را در چه قله‏اى نشان مى‏دهد:

«آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَ مَلائِكَتِهِ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ» 
ايمان پيغمبر صلى الله عليه و آله را اعلام مى‏كند و به رخ ما مى‏كشد. آنچه كه بر پيغمبر صلى الله عليه و آله نازل شد، او باور كرد. چرا كه سازمان عقل ايشان به گونه‏اى آفريده شده است كه در مقابل دليل، برهان و منطق تسليم است و هيچ راهى براى ورود به شك، ترديد و وسوسه براى خود نمى‏بيند.
انسانى كه خورشيد را با چشم مى‏بيند، حرارت آن را حس مى‏كند، حركت زمين به دور خورشيد و به دور خودش را مى‏داند، چگونه دچار وسوسه شود و نسبت به خورشيد و حرارت آن و حركت زمين و اثرگيرى آن شك كند؟
اگر سازمان عقل به گونه‏اى آفريده شده بود كه در برابر دليل، برهان، حق و ضروريات تسليم نشود و زمينه باور دل را بعد از معرفت فراهم نكند، آن وقت‏ هيچ چيز را نمى‏توانست باور كند كه درست است يا غلط و هميشه در ناامنى بود، اما پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را نسبت به حقايق نازل شده مى‏بينيد كه اين حقايق عينى عالم را در كمال آرامش مى‏پذيرد.
«آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ» 
يعنى پيغمبر صلى الله عليه و آله نسبت به خدا، قيامت، قرآن، حلال و حرام، و نسبت به تمام حقايق در كمال باور است و به دنبال پيغمبر صلى الله عليه و آله مؤمنان واقعى هستند كه اوصاف و ويژگى آنان را در سوره انفال مى‏فرمايد؛
«أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا» 
اين افراد را به عنوان مؤمن قبول دارم، بقيه را قبول ندارم. ما كه نمى‏توانيم چيزى را بر عهده خدا ثابت كنيم كه همه ما را به عنوان مؤمن واقعى قبول كن.
يا در پايان آيه صد و هفتاد و هفت سوره بقره مى‏فرمايد:
«أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا» 
اين‏ها اگر بگويند ما مؤمن هستيم، راست مى‏گويند.