ارزش‏هاى قيام امام حسين عليه‏السلام‏

وجود مبارك أبى عبدالله الحسين عليه‏السلام در شب عاشورا مى‏توانستند دست مبارك خود را بلند كنند و بفرمايند: خدايا! بعد از اين همه سال حسين بودن، از تو
تقاضايى دارم و آن اين است كه: تمام دشمنان مرا از بين ببرى تا بقيه عمر خود را با
خانواده‏ام زندگى كنم و راحت بميرم. خدا نيز دعاى او را برنمى‏گرداند و مستجاب مى‏كرد.
از ويژگى‏هاى انسان‏هاى مؤمن، صبر است و به همديگر نيز صبر را سفارش مى‏كنند. قرآن مجيد در سى جزء، يكصد و چهارده سوره و بيش از شش هزار آيه، بالاترين مقام را براى صابران قرار داده است؛ يعنى آن چه خدا به صابران عطا كرده است، به هيچ طايفه‏اى در عالم عطا نمى‏كند. بارها اين آيه در قرآن تكرار شده است:
«وَبَشّرِ الصَّبِرِينَ» بين من و صبر كنندگان؛ كسانى كه خود را در حريم الهى و دين نگه مى‏دارند، بشارتى است. اين‏ها با نگهداشتن خود، به گناه آلوده نمى‏شوند، چون گناه خروج از حريم حق و مربوط به حريم شيطان است. آن كسى كه اهل گناه است، حزب شيطان است. كسى كه در فرار كردن و خوددارى از گناه است، در حريم حق و رفيق حضرت حق است. عبد، آشنا و محرم حضرت حق مى‏شود. اين معناى صبر است.
كسانى كه خود را در حريم حق نگهدارند، سود اين نگهداشتن خود، آلوده نشدن به گناه است. حريم حق از عبادت موج مى‏زند. در حريم حق، بى‏كارى و سستى از عبادت وجود ندارد، بلكه انسان در عبادت فعّال است، يعنى خود را در كنار همه عبادات قرار مى‏دهد و از عبادت جدا نمى‏شود.
هميشه نماز، روزه، جهاد، زكات و اخلاق همراه او مى‏باشد؛ يعنى با همه حقايق، ارتباط عملى دارد. كسى كه در حريم حق است، عاشقانه اهل عبادت است و بى‏كار نيست.
جمعيتى در كنار مسجد كوفه نشسته بودند. اميرالمؤمنين عليه‏السلام وارد مسجد شدند و فرمودند: اين‏ها چه كسانى هستند؟ گفتند: يا على! اين‏ها اهل حق هستند.
فرمودند: اهل حق يعنى چه؟ گفتند: اين‏ها هيچ كارى در اين عالم ندارند، شب‏ها
در خانه استراحت مى‏كنند و روزها اهل فكر، ذكر و ورد هستند.
حضرت فرمودند: زندگى آنها از كجا اداره مى‏شود؟ گفتند: عده‏اى از مردم با علاقه زياد اينها را از نظر مادى اداره مى‏كنند. حضرت فرمودند: پس اين‏ها با سگان كوفه چه فرقى دارند؟ آنها هم كارى ندارند و مردم نيز به سگ‏ها محبت دارند و استخوان‏ها را جلوى آنها مى‏ريزند.