ملاقات حاجى سبزوارى با شيخ عبدالنبى‏

شيخ عبدالنبى مى‏گويد: درب خانه حاجى سبزوارى را زدم، خودشان در را باز كردند، گفتم: طلبه‏اى هستم، تهران درس مى‏خوانم و اهل نور مازندران هستم.
امكان دارد كه من چند دقيقه شما را ببينم؟ فرمود: تشريف بياوريد. تا جايى كه فرصت بود، خدمت اين مرد الهى نشستم و بعد گفتم: ما با همشهرى‏هاى خود به زيارت وجود مبارك حضرت رضا عليه‏السلام مى‏رويم.
حاجى با اين عظمتش كه در قرن سيزدهم، فيلسوف شهير دنيا بوده است، وصيت كرده بود كه جنازه مرا مقابل قبرستانى كه جاده مشهد از آن مى‏گذرد دفن كنيد تا زوّارى كه از آنجا رد مى‏شوند، گرد و غبار قاطر و اسب آنها روى قبر من بريزد، شايد به گرد و غبار زوّار امام هشتم عليه‏السلام خدا به من رحم كند. ما چه مى‏دانيم امام، عالم ربانى، فقيه جامع الشرايط و مؤمن واقعى كيستند و چه جايگاهى دارند؟
گفتم: آيا به من اجازه مى‏دهيد كه مرخص شوم؟ فرمود: بفرماييد. با آن وقار و عظمت تا درب حياط مرا بدرقه كردند و دو ريال به من دادند و فرمودند: اين كمبود خرج مسافرت تو، از پشت پستوى حجره بيرون بيا، كيمياى تو نزد امام صادق عليه‏السلام است، نه ميان كتاب‏هايى كه مشغول خواندن آنها هستى و درب خانه را بست.
اگر گنج مى‏خواهى، نزد امام صادق عليه‏السلام برو. هميشه گنج، در فرهنگ شيعه، ولايت ائمه طاهرين و اطاعت از اين ذوات مقدسه پيدا مى‏شود. نظر رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏وآله را درباره صبر ببينيد. من اين تعبير پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏وآله را در هيچ يك از موارد اخلاقى نديده‏ام: مهر، فروتنى، تواضع، خشوع، خضوع، خاكسارى، كرامت، اين تعابير فقط درباره صبر آمده است:
«الصبر كنزٌ من كنوز الجنه» 

صبر، خود را نگهداشتن در حريم توحيد، ايمان و حلال و حرام خدا، گنجى از گنج‏هاى بهشت است. هر كسى كه صبر دارد، زمين و خرابه وجودش از گنج خدا آباد و پر است.

منبع:صبر از ديدگاه اسلام،