جلوه‏اى بى‏نظير از عشق و محبّت‏

سدير صيرفى از حضرت امام صادق عليه السلام روايت مى‏كند كه آن حضرت فرمود:
براى على بن الحسين عليه السلام جز چهار تن شيعه نبود، سدير مى‏گويد به حضرت گفتم: فدايت شوم نام آنان را براى من بيان كن، فرمود: سعيد بن مسيّب، يحيى بن ام طويل، ابو حمزه ثمالى و ابوخالد كابلى.
اى سدير! چون روز قيامت بر پا شود و خداى تعالى اولين و آخرين را در عرصه‏گاه قيامت گرد آورد، ندا كننده‏اى ندا دهد: كجاست على بن الحسين زينت عبادت‏كنندگان؟
آن حضرت را در جامه‏اى كه پايين بدن را مى‏پوشاند و دو بُرْد شبيه احرام بياورند، آن‏گاه خداى تعالى به آن حضرت مى‏فرمايد: به سوى بهشت بشتاب زيرا تو را در پيشگاه ما هيچ حساب و كتابى نيست، پس آن حضرت راه بهشت را طى كند تا بر در بهشت مى‏رسد و مى‏ايستد، خطاب مى‏رسد: با اين كه تو را اجازه ورود به بهشت داديم سبب توقف و ايستادنت چيست؟ عرض مى‏كند: دوستانم را به من بسپاريد تا آنان را به بهشت درآورم، پس سعيد بن مسيّب و يحيى بن ام طويل و ابو حمزه ثمالى و ابوخالد كابلى را مى‏آورند و خدمت آن حضرت قرار مى‏دهند، آن چهره تابناك معنويت و كرامت كه كمال محبّت و عشق را نسبت به دوستانش دارد ابتدا آنان را به بهشت در مى‏آورد و خود به دنبال آنان‏ وارد بهشت مى‏شود.

منبع: فرهنگ مهرورزى