باغ آباد و زيارت عاشورا

در يكى از مناطق كشاورزى جهت تبليغ دين در ايام تابستان دعوت داشتم، سخنرانى پيش از نماز مغرب و عشا بود، روزى پس از پايان جلسه پيرمردى نورانى و باحال كه گفتند عمرش متجاوز از صد و ده سال است به من مراجعه كرد و گفت: دوست دارم هر روزى كه خود مى‏خواهيد براى صرف نهار به باغ من در چند كيلومترى اين منطقه بياييد، دعوتش را پذيرفتم، بخشى از راه را كه نزديك باغ بود پياده رفتم، باغ‏هاى دو طرف جاده با درختانش از محصول و ميوه خالى بود يا ميوه و محصولش اندك و كم بود ولى هنگامى كه وارد باغ آن مرد نورانى و چهره ملكوتى شدم، ديدم زير اكثر درختان به خاطر سنگينى شاخه‏ ها از كثرت ميوه و محصول دو شاخه گذاشته‏اند بسيار تعجب كردم، از صاحب باغ سبب پر محصولى باغ او و كم محصولى باغ ديگران را پرسيدم گفت: من سه برنامه را از ابتداى جوانى نسبت به اين باغ كه جزء منابع هزينه زندگى من است رعايت كرده‏ام:
اولًا: پس از فروش ميوه و تأمين هزينه زندگى خمس مالم را پرداخت كرده‏ام،
ثانياً: كنار هر درختى بارها زيارت عاشوراى حضرت حسين عليه السلام را خوانده و پاى خاك درخت اشك ريخته‏ام،
ثالثاً: هر روز تابستان كه در باغ هستم در باغ را به روى همه باز مى‏گذارم تا به راحتى بتوانند به باغ درآيند و از محصولش در حد لازم استفاده كنند و چون هنگام عصر از باغ به طرف خانه مى‏روم به اندازه‏اى كه بتوانم ميوه در سبد يا كيسه‏اى مى‏ريزم و در مسير باغ به خانه به هركس مى‏رسم ميوه هديه مى‏كنم و بركت و پر محصولى اين باغ را در هر سال از اين سه برنامه مى‏دانم.
آرى؛ بر اساس آيات قرآن مجيد و روايات:
[مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ‏] .
مَثَل آنان كه اموالشان را در راه خدا انفاق مى‏كنند، مانند دانه‏اى است كه هفت خوشه بروياند، در هر خوشه صد دانه باشد و خدا براى هر كه بخواهد چند برابر مى‏كند و خدا بسيار عطا كننده و داناست.
[إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها...] .
اگر نيكى كنيد به خود نيكى كرده‏ايد، و اگر بدى كنيد به خود بدى كرده‏ايد...
حضرت امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد:
«فَالْمُؤمِنُونَ هُمُ الذِينَ يُضاعِفُ اللَّهُ لَهُمْ الحَسَناتِ لِكُلِّ حَسَنَةٍ سَبْعِينَ ضِعْفاً فَهذا مِنْ فَضْلِهِمْ وَيَزِيدُ اللَّهُ المؤمِنَ فِى حَسَناتِهِ عَلى‏ قَدْرِ صِحَةِ إيمانِهِ أَضْعَافَاً مُضاعَفَةً كَثِيرَةً وَيَفْعَلُ اللَّهُ بِالْمُؤمِنينَ ما يَشاءُ» .
مؤمنان آنانى هستند كه خدا بر حسناتشان مى‏افزايد، در برابر هر حسنه‏اى هفتاد حسنه و اين از فضيلت ايشان است و خدا حسنات مؤمن را بر پايه اندازه راستى ايمانش به چندين برابر مى‏افزايد و خدا نسبت به مؤمنان هر چه اراده كند، انجام مى‏دهد.
حضرت صادق عليه السلام مى‏فرمايد:
هنگامى كه مؤمن عملش را نيكو انجام دهد، خدا بر عملش مى‏افزايد، بر هر عملى هفتصد برابر و اين بر پايه سخن خداست كه مى‏فرمايد:
[وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ].
پس اعمالى كه انجام مى‏دهيد، به خاطر پاداش الهى، خوب و نيكو انجام دهيد، راوى مى‏گويد: به حضرت امام صادق عليه السلام گفتم: احسان چيست؟
حضرت فرمود: هنگامى كه نماز مى‏خوانى ركوع و سجودت را نيكو بجا آر و زمانى كه روزه مى‏گيرى از هرچه سبب فساد روزه‏ات مى‏شود بپرهيز و وقتى به حج مى‏روى آنچه در حج و عمره بر تو حرام شده، از آن اجتناب كن و هر عملى را كه براى خدا انجام مى‏دهى، بايد از آلودگى پاك و پاكيزه باشد .

منبع: فرهنگ مهرورزى