حكايتى در اخلاص
در اين زمينه حكايتى بس عالى نقل مىكنند كه در آن حكايت مسائلى است كه بدون شك به كار بستن آن، آدمى را به مرحله با ارزش اخلاص مىرساند:
شخصى اراده سفر داشت به محضر حاتم اصم كه از عرفاى بزرگ بود رسيد و گفت: مرا وصيّتى كن، حاتم در پاسخ وى گفت:
اگر يار و رفيق و مصاحب و دوست خواهى خدا تو را بس است.
اگر همراه خواهى تو را كرام الكاتبين بس.
اگر عبرت و پند خواهى تو را دنيا بس.
اگر مونس خواهى تو را قرآن بس.
اگر كار و كوشش خواهى تو را عبادت بس.
اگر وعظ و واعظ خواهى تو را مرگ بس.
و اگر اينها كه گفتم تو را بس نيست پس دوزخ تو را بس!
هم از او پرسيدند: نماز چگونه گزارى؟ گفت:
چون وقت آيد وضوى ظاهر و باطن انجام دهم، وضوى ظاهر با آب و باطن با توبه.
آن گاه به مسجد آيم و از درون مسجد با كمال بصيرت مسجدالحرام را مشاهده كنم آن گاه مقام ابراهيم آن مقام معنوى و ملكوتى در ميان دو ابرو نهم.
بهشت را بر راست و دوزخ را بر چپ و صراط زير قدم و ملك الموت پشت سر بينم آن وقت دل به خداى سپارم و تكبير گويم!
English