نعمت‏

كلمه نعمت از نظر ادبى به ياء متكلم اضافه شده و به اين حقيقت اشعار مى‏دهد كه نعمت فقط آفريده خداست و دهنده و عطا كننده آن به انسان هم فقط خداست و احدى در ساخت و پرداخت آن سهم و نصيب مستقلى ندارد.

ياد نعمت اگر يادى با دقت عقلى و يادى همراه با انصاف باشد، بى‏ترديد انسان را به ياد منعم و احسان و لطف و محبت او مى‏اندازد، و ياد منعم آدمى را به فضاى يا عظمت سپاسگزارى سوق مى‏دهد و در اين صورت است كه انسان چون در همه لحظات غرق انواع نعمت‏هاست با همه وجود ياد منعم است و از طريق قدرت اين ياد به سپاس‏گزارى كه در حقيقت هزينه كردن نعمت‏ها در عبادت رب و خدمت به خلق است اشتغال مى‏يابد نعمت در اين آيه شريفه شامل نعمت‏هاى مادى حق از قبيل من و سلوى و نعمت‏هاى معنوى حق از قبيل نبوت موسى، نزول تورات و آزادى از فراعنه و ستم‏هاى جانكاه آنان است.

نعمت‏هائى كه سبب وحدت و عزت و كرامت و فضيلت اين قوم شد، و ياد اين نعمت‏ها و آثارش براى اين است كه اين لجبازان و ستمكاران وضع فعلى خود را كه وضعى ذلت‏بار و ناامن، و فضاى بدبينى و كينه‏جهانيان به آنان است با روزگار ايمان و عزت و وحدت و كرامتشان مقايسه كنند و با اين مقايسه علل آن عزت و خوشبختى و اين نكبت و ذلت را در يابند.