كتمان حق‏

از شگفتى‏هاى خباثت باطن و آلودگى درون برخى از عالم نمايان اين است كه با علم به حق و آگاهى از حقيقت، به خاطر به دست آوردن اندكى از مال دنيا يا حفظ رياست شيطانى و صندلى ابليسى حق را از مردم بپوشانند و به كتمان آن برخيزند و از بيان و اعلامش خوددارى كنند و با اين برنامه ظالمانه مردم را در گمراهى و ضلالت نگه دارند.

عالمان يهود حق را كه نبوت پيامبر اسلام بود از طريق آيات تورات و بشارت‏هاى انجيل مى‏شناختند و نيز به حقانيت قرآن آگاهى كامل داشتند ولى محض شكم و شهوت و چند روز رياست بر مردم حق را پنهان داشتند و به اين خاطر در گمراهى ماندند و ديگران را هم در گمراهى و ضلالت پا برجا نمودند

قرآن مجيد پيامبرشناسى آنان را بدين گونه بيان مى‏كند:

يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ:

پيامبر اسلام را بر اساس اوصاف و ويژگى‏هايش كه در تورات و انجيل خوانده‏اند مى‏شناسند به صورتى كه فرزندان خود را مى‏شناسند.

شگفتا! عالمان يهود پيامبر اسلام را آنگونه كه بايد مى‏شناختند ولى بر اثر حسادت و خباثت باطن و روح مادى‏گرى و تمايل به شهوات آزاد حق را از ملت خود و جامعه يهود پنهان كردند.

قرآن مجيد نيز به قرآن‏شناسى آنان اشاره كرده مى‏فرمايد:

فَلَمَّا جاءَهُمْ ما عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الْكافِرِينَ:

هنگامى كه قرآن (كه پيش از نزولش آن را با پيشگوئى‏هاى تورات) مى‏شناختند به سوى آنان آمد به آن كافر شدند، پس لعنت خدا بر كافران باد.

اين نابكاران خبيث و خائنان آلوده دامن، اگر از خدا مى‏ترسيدند و از حضرتش پروا داشتند، يقيناً به دو گناه بسيار خطرناك مشتبه كردن حق به باطل و كتمان حق دست نمى‏زدند، ولى به جاى اين كه از خدا بترسند، از اين كه محروم از مال و منال و ثروت باده آورده شوند و رياست و حكومتشان بر يهود از دست برود ترسيدند و بى‏پروائى از خدا نشان دادند، لذا دچار آميخته كردن حق به باطل و كتمان حق شدند و خود و جامعه يهود را به خسران ابدى و عذاب دائمى و ذلت و خوارى دچار كردند.

آنان كه خائف از خدا هستند و روح پرهيزكارى بر آنان حاكم است و اسير شكم و شهوت نيستند و هر كارى را با لحاظ كردن مراقبت خدا و قيامت انجام مى‏دهند، هرگز از بيان حق و اعلام مردود بودن باطل و آشكار كردن حق در هر شرايطى كه باشند امتناع نمى‏ورزند و اگر در اين زمينه احساس خطر و حتى از دست رفتن جان شيرين كنند، هراسى به خود راه نداده و با كمال اشتياق حاضرند جان را در راه محبوب به قيمت بيان حق فدا كنند و شربت گواراى شهادت را كه در مذاقشان شيرين‏تر از آن در همه هستى وجود ندارد بچشند.

من لازم مى‏دانم در زمينه بيان حق و آشكار كردن آن به وسيله اولياء الهى به ويژه در برابر ستمگران چند نمونه ذكر كنم باشد كه حركت الهى آنان سرمشق ما قرار گيرد و ما هم چون آنان گر چه بخاطر بيان حق در مضيقه و مشكل قرار گيريم، يا نهايتاً به شرف با عظمت شهادت كه خدا به حق خاصان درگاهش نصيب ما نمايد نائل گرديم و از اين راه به خير دنيا و آخرت برسيم.