لزوم كسب معرفت‏

انسان جهان عجيبى است، موجود فوق العاده و عظيمى است، دلش خانه علّم الاسماء، جانش منبع نور الهى، عقلش خانه علم، بدنش مركب حقايق، وجودش خليفة اللّه، راهش هدايت، صاحبش خدا، راهنمايش انبيا و ائمه، كتابش وحى، دنيايش تجارت خانه، خودش تاجر، سودش بهشت، خسارت و ضررش ضلالت و عاقبت خسارتش جهنم است.

كسب معرفت بروى واجب، معرفت براى وى سرمايه و تجارت با آن، سرمايه افعال و حركات و اخلاقيات بر او لازم است، تا خود را و خداى خود را و دنيا و مبدأ و معاد خويش را نشناسد به جايى نمى‏رسد، بلكه حيوان متحركى است كه مزاحم ديگران است و جز فساد و افساد از وى انتظارى نيست و عاقبتى، جز دوزخ ابدى براى وى متصور نيست.

اهل معرفت و عمل، پرارزش‏ترين موجود روى زمين و به فرموده حضرت رضا عليه السلام از ملائكه مقرب برترند، اينان با تمام هستى در برابر صاحب خود در حالى كه او را شناخته‏اند و به خواسته هايش جامه عمل مى‏پوشانند عرضه مى‏دارند:

اى گنج سوداى تو را كنج دلم ويرانه‏اى‏		شمع تجلاى تو را شهباز جان پروانه‏اى‏
دل جاى عشقت ساختم از غير تو پرداختم‏		حاشا كه سازم كعبه را چون كافران بتخانه‏اى‏

در روضه فردوس اگر ديدار بنمايى دمى‏		بينند اهل معرفت آن را كم از كاشانه‏اى‏

منبع :

نظرات کاربران (0)

ارسال دیدگاه