فرازی از دعای صباح - ترجمه حضرت استاد حسین انصاریان

خداى من اين مهار نفس من است كه به پايبند مشيّت بستم،و اين بارهاى سنگين‏ گناهان من است كه به پيشگاه عفو و رحمتت انداختم، و اين هوسهاى گمراه‏كننده من است كه به درگاه لطف‏ و مهرت واگذاشتم.بار خدايا!اين صبح مرا انگونه آغاز كن كه با پرتو هدايت و با سلامت‏ دين و دنيا همراه باشد و شبم را سپرى ساز از نيرنگ دشمنان و نگاهبانى گردان از هلاكتهاى هواى نفس، كه به يقين تو به هر چه بخواهى توانايى،فرمانروايى را به هر كه بخواهى عنايت مى‏كنى،و از هر كه بخواهى باز مى‏ستانى،و هركه بخواهى عزت مى‏بخشى،و هركه اراده كنى به ذلت مى‏نشانى، خوبى بدست توست،همانا بر همه‏چيز توانايى،شب را در روز درمى‏آورى،و روز را در شب،زنده را از مرده بيرون مى‏آورى،و مرده را از زنده، زنده،و هر كه را بخواهى بى‏حساب روزى مى‏دهى.معبودى جز تو نيست.