معاشران پاك‏

غريزه دوست خواهى و ميل به معاشرت و رفاقت، حقيقتى است كه حضرت حق در نهاد آدمى قرار داده است و رزق اين غريزه و ميل را بنا بر حكمت و مصلحتش در هر عصر و روزگارى مقرر فرموده است و آن انسان‏هاى والايى هستند كه از ارزش‏هاى ملكوتى و صفات انسانى و نشانه‏هاى آدمى برخوردارند.

اين ارزش‏ها و صفات و نشانه‏ها و علائم در آيات قرآن مجيد و روايات و معارف حقه اسلاميه بيان شده است و نسخه لازم در اين زمينه به صورت جامع و كامل در اختيار همگان است.

معيارهايى كه مى‏توان در سايه آنها دوستان حقيقى و معاشران واقعى را شناخت عبارت است از:

ايمان به خدا و قيامت، عمل صالح، آگاهى و معرفت دينى، خلوص و اخلاص، مهربانى و مهرورزى، وقار و آرامش، دگر دوستى و دل سوزى، ادب و متانت، صفا و صميميت، راستى و درستى، امانت و صداقت، عفو و گذشت...

اين‏ها و ديگر امورى كه از همين مقوله است مجموعاً در تعبير اهل دل عبارت از اخلاق حسنه است، كه حضرت حق پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله را در قرآن به آن ستوده است:

 [وَ إِنَّكَ لَعَلى‏ خُلُقٍ عَظِيمٍ‏] .

و يقيناً تو بر ملكات و سجاياى اخلاقى عظيمى قرار دارى.

اخلاق حسنه- كه مجموعه‏اى از ارزش‏هاى ملكوتى و نشانه‏هاى انسانى است- در هر كس باشد، شايسته و سزاوار است كه مردم باب دوستى و رفاقت با او را باز كنند و با وى به معاشرت وهمنشينى برخيزند و حداقل ساعتى را در شبانه روز كنار او قرار گيرند و از انفاس قدسيه و منش انسانيه او بهره‏مند شوند.