كيفر گناهان‏

1- زنا

در روايات آمده است، كه هر گناهى كه در قرآن به آن وعده عذاب داده شده «كبيره» است، و چون در كتاب خدا به گناه زنا صريحاً وعده عذاب داده شده، در كبيره بودن آن هيچ ترديدى نيست.

درباره اين عمل خطرناك در قرآن مى‏خوانيم:

«وَ الَّذِينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ أَثاماً* يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فِيهِ مُهاناً» .

«و آنان كه معبود ديگرى را با خدا نمى‏پرستند، و كسى را كه خدا خونش را حرام كرده است، جز به حق نمى‏كشند، و زنا نمى‏كنند؛ و كسى كه اين اعمال را مرتكب شود به كيفر سختى برسد.* روز قيامت عذابش دو چندان شود، و در آن با خوارى و سرشكستگى جاودانه ماند».

در تفسير «منهج الصادقين» و برخى از تفاسير ديگر آمده است كه: «اثاماً» در آيه شريفه، نام محلى در جهنم است كه زناكاران را در آن كيفر مى‏دهند و گفته‏اند:

چيزى است مانند چرك و خون كه از بدن دوزخيان جارى شود. اما «اثم» و «اثام» در اصل به معناى اعمالى است كه انسان را از رسيدن به ثواب دور مى‏نمايد و در اينجا منظور جزاى گناه است‏ .

آثار زنا در روايات‏

1- در روايتى امام باقر عليه السلام براى زنا شش اثر ذكر كرده‏اند: سه در دنيا و سه در آخرت، اما آثار دنيايى: از بين رفتن آبرو، كم شدن رزق، نزديك كردن مرگ. اما آثار آخرتى: غضب حق، سختى در حساب، دخول در جهنم و خلود در آن‏ .

2- و نيز فرمود:

«كسى كه با زن مسلمان، يا يهودى يا نصرانى يا مجوسى، آزاد يا كنيز زنا كند و توبه نكرده، با اصرار بر اين عمل از دنيا برود، خداى متعال در قبرش سيصد در از عذاب باز مى‏كند كه از هر در مارها و عقرب‏ها و افعى‏هايى از آتش بيرون مى‏آيد و تا روز قيامت مى‏سوزد» .

3- از قول امير مؤمنان عليه السلام نيز نقل شده است كه فرمود:

«در قيامت به دستور خدا بوى متعفنى وزيده مى‏شود كه تمام اهل محشر ناراحت مى‏شوند، در حدى كه تنفس بر آنها سخت مى‏گردد، منادى ندا مى‏دهد: مى‏دانيد اين بوى متعفن از چيست؟ مى‏گويند: نه، ولى سخت ناراحتيم؛ مى‏گويد: اين بوى زناكاران است كه بدون توبه از دنيا رفته‏اند، پس آنها را لعنت كنيد كه خدا لعنتشان كرده است، نمى‏ماند در محشر كسى، مگر اينكه آنان را نفرين كرده و از خدا مى‏خواهند زناكاران را لعنت كند» .

4- رسول خدا صلى الله عليه و آله خطاب به امير مؤمنان عليه السلام فرمود:

«اى على! زنا شش پيامد دارد: سه در دنيا و سه در آخرت. پيامدهاى دنيايش اين است كه: 1- آبرو را مى‏برد. 2- مرگ را شتاب مى‏بخشد. 3- روزى را قطع مى‏كند. و پيامدهاى آن در آخرت عبارت است از: 1- سختى در حساب‏رسى 2- خشم خداى رحمان 3- جاودانگى در آتش».

5- قال الصادق عليه السلام:

الذُّنُوبُ الَّتِى تَحْبِسُ الرِّزْقَ الزِّنا .

«از گناهانى كه جلوى روزى را مى‏گيرد زناست».

6- قال على عليه السلام:

الزِّنا يُورِثُ الْفَقْرَ .

«زنا فقر را به بار مى‏آورد».

7- قال الصادق عليه السلام:

مَنْ وَطِى‏ءَ فُرُشَ امْرِءٍ مُسْلِمٍ وُطِى‏ءَ فِراشُهُ، كَما تَدِينُ تُدانُ‏ .

«كسى كه به همسر مرد مسلمانى خيانت كند به همسرش خيانت كنند، به هر دستى بدهى از همان دست پس مى‏گيرى».

2- لواط

همجنس‏گرايى (لواط و مساحقه) از گناهان بزرگ است و در اسلام براى هر دو حد شرعى قرار داده شده است. حد همجنس‏گرايى در مردان، خواه فاعل باشد يا مفعول رجم (سنگسار) است، البته اثبات اين گناه بايد از راه‏هاى معتبر و قاطعى كه در فقه اسلامى و روايات معصومان عليهم السلام ذكر شده است صورت پذيرد. اما حدّ همجنس گرايى در زنان كه در فقه اسلامى و روايات از آن به‏ «مساحقه» ياد شده است، پس از اثبات، صد تازيانه است.

رواياتى كه در مذمت و زشتى همجنس‏گرايى از پيشوايان اسلام نقل شده آنقدر زياد و تكان‏دهنده است كه با مطالعه آن هر كس احساس مى‏كند گناهى در قباحت و زشتى، به پاى آن نمى‏رسد. به يك روايت توجه كنيد:

قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله:

لما عَمِلَ قَوْم لُوْطٍ ما عَمِلُوا بَكَتِ الْأرْضُ الى‏ رَبِّها حتى‏ بَلَغَتْ دُمُوعُها الىَ السَّماءِ وَبَكَتِ السَّماءُ حتى‏ بَلَغَتْ دُمُوعُهَا الْعَرْشَ، فَاوحَى اللَّهُ الىَ السَّماءِ أَنْ احْصِبيْهِمْ واوْحِى‏ الَى الْارْضِ انْ اخْسِفىِ بِهِمْ‏ .

«هنگامى كه قوم لوط آن اعمال ننگين را انجام دادند، زمين آنچنان گريست كه اشك‏هايش به آسمان رسيد و آسمان آنچنان گريست كه اشك‏هايش به عرش رسيد، در اين هنگام خداى متعال به آسمان وحى كرد كه آنها را سنگباران كن و به زمين وحى كرد كه آنها را فرو بر» .

از قرآن مجيد و روايت حضرت صادق عليه السلام و امام هشتم عليه السلام كبيره بودن آن استفاده مى‏شود؛ بلكه از آثار اسلامى برمى‏آيد كه عقوبت لواط از زنا سخت‏تر است.

چند روايت‏

1- امام صادق عليه السلام مى‏فرمايد:

«بدى گناه لواط از زنا بيشتر است، خداوند قومى را به خاطر اين عمل، هلاك كرد؛ ولى كسى را به زنا هلاك ننمود»

2- پيامبر بزرگ مى‏فرمايد:

«لواطكار، درحال جنابت وارد محشر مى‏شود، و آب دنيا او را پاك نمى‏كند، خدا بر او خشمگين و لعنتش كرده و دوزخ برايش آماده است و بد جايگاهى است» .

3- و نيز پيامبر عزيز اسلام فرمود:

«هرگاه كسى مرتكب لواط شود، عرش خدا به لزره افتد، و خداوند او را لعنت كرده، بر او غضب نمايد، و جهنم برايش آماده است، و شخصى كه تن به اين عمل داده و خودفروشى كرده، در كنار جهنم نگاهش مى‏دارند تا حساب خلايق‏ تمام شود، آنگاه او را در عذاب انداخته و در طبقات دوزخ براى هميشه معذّب خواهد بود» «1».

4- امام ششم عليه السلام فرمود:

«حلال داننده لواط يا مقرّ بر او نمى‏ميرد مگر آن كه به وقت مرگ، سنگى از همان سنگ‏هايى كه بر قوم لوط، به عنوان عذاب، باريد بر او بخورد، مرگ وى با همان سنگ است و براى اينكه رسوا نشود، خدا آن سنگ را پنهان مى‏دارد» .

5- حضرت رضا عليه السلام فرمود:

«بترس و زنا و لواط را ترك كن، لواط بدتر از زناست، اين دو گناه موجب هفتاد و دو گونه درد در دنيا و آخرت است».

3 مساحقه‏

زنى به حضرت صادق عليه السلام عرض كرد، زنانى كه با يك ديگر مساحقه مى‏كنند حدّشان چيست؟ امام فرمود: حدّ زنا، به راستى چون قيامت شود آنان را مى‏آورند، و لباس‏هايى از آتش بريده شده بر آنها مى‏پوشانند، و مقنعه‏هاى آتشين به سرشان مى‏بندند، و زيرجامه‏هاى آتشين به بدنشان قرار مى‏دهند و عمودهاى آتش در جوفشان فرو كرده، و آنان را به جهنم مى‏اندازند. اولين‏ ملتى كه مساحقه در آنان رواج يافت، قوم لوط بود، كه مردان به مردان سرگرم شدند و زنان بى‏شوهر به يكديگر اكتفا كردند، و به وقت نزول عذاب مرد و زن يك جا هلاك شدند «1».

امام صادق عليه السلام در جواب زنى درباره زنان مساحقه‏گر فرمود:

«در جهنم‏اند، چون قيامت شود چادرهايى از آتش بر آنان پوشيده شود، و عمودهاى آتشين در باطن و عورتشان داخل كنند، و آنها را در جهنم اندازند.

عرض كرد: در قرآن از اين مسئله ياد شده؟ فرمود: آرى، عرض كرد: كجا؟

فرمود اصحاب الرس» .

4 قيادت‏

قيادت، رساندن مرد و زن به يكديگر براى زنا، يا مرد و مرد براى لواط است و در حرام بودن آن و به گفته بعضى كبيره بودنش شكى نيست.

دو روايت‏

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فرمود:

«هر كس براى زنا بين مرد و زنى واسطه شود، خداوند بهشت را بر او حرام كرده و جايش در دوزخ است، كه دوزخ بدجايى است، و دائم مورد خشم خداست تا بميرد» .

امام ششم عليه السلام مى‏فرمايد:

«در قيامت خداوند با سه كس سخن نمى‏گويد، و به آنان نظر رحمت نمى‏كند، و ايشان را پاكيزه نمى‏نمايد، و براى آنان عذاب دردناكى است: پير زناكار، ديّوث، زن شوهردارى كه زنا دهد» .

5 قذف‏

قذف از بدترين گناهان، و قاذف فردى فاسق و پليد و تبهكار است؛ زيرا كسى كه در يك جامعه، يا يك محل و منطقه به يك مرد و زن نسبت زنا يا لواط بدهد، و بدون سبب آبروى يك مسلمان را در بين مردم ببرد، انسان نيست.

ريختن آبروى مردم با زبان قابل مقايسه با شكم پاره‏كردن و زخم زدن با اسلحه نيست! مردم در حريم حرمت آبرو، داراى يك زندگى آرام و با امنيت‏اند، كسى كه حافظ زبان خود نيست و با آبروى مردم بازى مى‏كند، از حيوان درنده بدتر است، و اينكه در بسيارى از روايات آمده، عده كثيرى از مردم در قيامت به خاطر زبان معذب به بدترين عذابند جداً يك مسئله حقّى است!

رسول اكرم و امام صادق و موسى بن جعفر و حضرت رضا و امام جواد عليهم السلام قذف را از گناهان كبيره دانسته و قرآن مجيد به اين گناه وعده عذاب حتمى داده است، آنجا كه مى‏فرمايد:

«إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ* يَوْمَ تَشْهَدُ عَلَيْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَيْدِيهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ» .

«بى‏ترديد كسانى كه زنان عفيفه پاكدامن باايمان را [كه از شدت ايمان از بى‏عفتى و گناه بى‏خبرند] متهم به زنا كنند، در دنيا و آخرت لعنت مى‏شوند، و براى آنان عذابى برزگ است.* [در] روزى كه زبان‏ها و دست‏ها و پاهايشان بر ضد آنان به گناهانى كه همواره انجام مى‏دادند، شهادت دهند».

نظر ديگران‏

يكى از دانشمندان اسلامى در يكى از مقالاتش مى‏نويسد:

«منظور از تشريع حدّ قذف، و فاسق شمردن قاذف، و اينكه پس از ارتكاب اين عمل خائنانه كه بازى با آبروى مردم است نبايد به هيچ وجه گواهى او را قبول كرد، حفظ عفت و عزت جامعه اسلامى و پرورش روح غيرت و بزرگوارى در افراد مسلمان است؛ زيرا در اجتماعى كه چنين دشنام‏هاى زننده و تهمت‏هاى گزنده شايع و رايج و بدون كيفر بماند، روح عزت و غيرت خواهد مرد، و پرده عِرْض و آبرو دريده خواهد شد، و محتاج به توضيح نيست كه چون قومى در چنين ورطه انحطاط سقوط كرد هيچگاه قادر بر حفظ كيان ملى و استقلال قومى و دفاع از وطن نخواهد بود».

و ديگرى مى‏گويد:

«براى جلوگيرى از تهمت‏هاى ناروا و شيوع افترا، اسلام كسى كه زنان پاكدامن را متهم سازد و نتواند چهار شاهد بياورد را با حكم خوردن هشتاد تازيانه، محروم شدن از اطمينان مردم مسلمان به او، و عدم قبول شهادت او كيفر مى‏دهد، و اين براى اين است كه بازار تهمت و شايعه و دروغ گرم نشود و اضطراب و ناراحتى در ميان مردم و خانه‏ها شايع نگردد و به جاى اطمينان و اعتماد، شك و ترس در اجتماع رونق نيابد».

نبايد فراموش شود كه قذف به طور مطلق حرام و از گناهان كبيره است، خواه قذف كننده راستگو باشد، خواه دروغگو؛ يعنى اگر با چشم خود زنا و لواط را ببيند حق گفتن ندارد مگر چهار شاهد عادل بياورد، بنابراين بر فرض ديدن وقوع زنا يا لواط حق گفتن ندارد و اگر بگويد قذف كرده و به قول قرآن ملعون و مستحق كيفر دنيايى و عذاب آخرتى است!!

امام پنجم عليه السلام مى‏فرمايد:

«كسى كه به زن پاك‏دامنى نسبت زنا بدهد، خداى متعال كردار نيكش را نابود مى‏كند و در قيامت هفتاد هزار ملك مأمور مى‏شوند او را از پس و پيش تازيانه بزنند، آنگاه او را به آتش دوزخ دراندازند» .