لطفا منتظر باشید

ابو لهب عموى پيامبر

يكى از كسانى كه پروردگار در قرآن از او نام برده ابو لهب ، عموى پيغمبر، است كه وصف او در سوره مسد آمده است. خداوند در پايان اين سوره درباره او مى‏فرمايد:

يكى از كسانى كه پروردگار در قرآن از او نام برده ابو لهب ، عموى پيغمبر، است كه وصف او در سوره مسد آمده است. خداوند در پايان اين سوره درباره او مى‏فرمايد:

«ما أغنى عنه ماله و ما كسب».
ثروتش و آنچه از امكانات به دست آورد چيزى از عذاب خدا راكه در دنيا عذاب استيصال است‏از او دفع نكرد.
يعنى ثروتش نتوانست ذره‏اى از گرفتارى‏هايى كه پروردگار برايش درست كرده بود را حل كند و جريمه خدا را از او دفع نمايد. زيرا ثروت ابزار است؛ انسان‏ها ابزار هستند؛ اشياء ابزار هستند، و هيچ‏چيز در اين عالم از خود استقلالى ندارد تا كارى بتواند انجام دهد. اگر پروردگار اجازه بدهد، آتش مى‏سوزاند، در غير اين صورت، كوهى از آتش نيز ابراهيم را نمى‏سوزاند. ماجراى حضرت يونس نمونه‏اى ديگر است. زيرا اگر انسان را در مكانى قرار دهند كه هواى مناسب نداشته باشد، مى‏ميرد؛ ولى خداوند يونس را در شكم ماهى حفظ مى‏كند و او نه از نبود هوا مى‏ميرد و نه در معده نهنگ همراه غذاهاى ديگر هضم مى‏شود، بلكه از آن‏جا زنده بيرون مى‏آيد.
آرى، هيچ‏كس و هيچ‏چيز در اين عالم به استقلال قدرتى ندارد و همه قدرت‏ها و تاثيرها در دست با كفايت اوست. ازاين‏رو، گاهى به فردى مريض گران‏ترين و مفيدترين داروها را مى‏دهند و او مى‏ميرد، و گاه به كسى كه مرضش سخت‏تر از اوست ارزان‏ترين دوا را مى‏خورانند و او خوب مى‏شود. زيرا درمان واقعى متعلق به دارو نيست، متاثر از اجازه پروردگار است. اگر او اجازه بدهد، دوا اثرش را در بدن شخص مى‏گذارد، ولى اگر اجازه ندهد، بدن فرد دوا را دفع مى‏كند و اثرى از آن نمى‏پذيرد.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه