بُشْرى‏ (بشارت دهنده)

«قُلْ مَنْ كانَ عَدُوًّا لِجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلى‏ قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللَّهِ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ وَ هُدىً وَ بُشْرى‏ لِلْمُؤْمِنِينَ» .

« [آنان مى‏گويند: چون جبرئيل، وحى را براى تو مى‏آورد ما با او دشمنيم؛ بنابراين به تو ايمان نمى‏آوريم‏] بگو: هر كه دشمن جبرئيل است [دشمن خداست‏] زيرا او قرآن را به فرمان خدا بر قلب تو نازل كرده است، در حالى كه تصديق كننده كتاب‏هاى پيش از خود و هدايت وبشارت براى مؤمنان است».

«.. وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ هُدىً وَ رَحْمَةً وَ بُشْرى‏ لِلْمُسْلِمِينَ» .

«و اين كتاب را بر تو نازل كرديم كه بيانگر هر چيزى و هدايت و رحمت ومژده‏اى براى تسليم‏شدگان [به فرمان‏هاى خدا] ست».

«قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ هُدىً وَ بُشْرى‏ لِلْمُسْلِمِينَ» .

«بگو: آن [آيات‏] را روح القدس از سوى پروردگارت به درستى و راستى نازل كرده تا كسانى را كه ايمان آورده‏اند، ثابت قدم بدارد و براى تسليم‏شدگان [به فرمان‏هاى حق‏] هدايت و مژده باشد».

اما بشارتى كه قرآن مى‏دهد:

قرآن مجيد مردم را به ايمان به خدا، روز جزا، ملائكه، انبيا، كتب آسمانى، و عمل صالح دعوت مى‏كند، و به اهل ايمان، آن مردمى كه در پرتو ايمان خود داراى عمل صالحند، خير دنيا و بهشت را در آخرت بشارت مى‏دهد. چنانچه مى‏فرمايد:

«الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ* لَهُمُ الْبُشْرى‏ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ لا تَبْدِيلَ لِكَلِماتِ اللَّهِ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ».

«همانان كه ايمان آورده‏اند و همواره پرهيزكارى دارند.* آنان را در زندگى دنيا وآخرت مژده و بشارت است [در دنيا به وسيله وحى و در آخرت به خطاب خدا و گفتار فرشتگان‏] در كلمات خدا [كه وعده‏ها و بشارت‏هاى اوست‏] هيچ دگرگونى نيست؛ اين است كاميابى بزرگ».

در اين زمينه لازم بود درباره حيات طيّبه در دنيا، و بهشت در آخرت توضيح داده شود، تا مسئله بشارت روشن گردد، ولى اين مختصر گنجايش اين دو مسئله اساسى را ندارد.