فرق بينا و كوردل در قيامت‏

فرق ديگر اعمى و بصير در اين است كه اهل بهشت:

«فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ».

هستند. يعنى در زندگى خوش و پسنديده‏اى به سر مى‏برند و در حيات جاويدان‏اند. اما قرآن مى‏فرمايد: كسى كه اهل جهنم است:

«لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى‏»

در آن‏جا نه مى‏ميرد و نه زندگى مى‏كند. به درستى معلوم نيست اين نوع زندگى (بين زنده بودن و مردن) چيست و چه كيفيتى دارد.

هم‏چنين، در قيامت قيافه بدكاران از همه سياه‏تر و از هر حيوانى زشت‏تر است:

«فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَ كَفَرْتُمْ بَعْدَ إِيمانِكُمْ فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ».

اما آنان كه چهره‏هايشان سياه شده [به آنان گويند:] آيا پس از ايمانتان كافر شديد؟ پس به كيفر آن‏كه كفر مى‏ورزيديد، اين عذاب را بچشيد.

به تعبير قرآن، قيافه اهل ايمان و بصيرت بيضاء (درخشان) است:

«وَ أَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَتِ اللَّهِ هُمْ فِيها خالِدُونَ».

و اما آنان كه چهره‏هايشان سپيد گشته، همواره در رحمت خدايند و در آن جاودانه‏اند.

در آيات مربوط به حضرت موسى، عليه‏السلام، آمده است:

«وَ اضْمُمْ يَدَكَ إِلى‏ جَناحِكَ».

دست را به زير جامه خود ببر.

وقتى حضرت اين كار را كرد، نور سفيد درخشنده و لذت‏بخشى از دست او ساطع شد:

«فَإِذا هِيَ بَيْضاءُ لِلنَّاظِرِينَ».

قيافه‏هاى اهل بهشت درخشان و لذت‏بخش و به تعبير پيامبر، صلى‏الله‏عليه‏وآله،

«كالقمر فى ليله البدر»ىعنى مانند ماه شب چهارده است.

در قيامت، همه قيافه‏ها عوض مى‏شوند و بعضى در كمال زيبايى و بعضى ديگر در كمال زشتى است.

براى اهل بهشت، همدم يا به تعبير قرآن زوج‏هايى در بهشت آفريده‏ شده است كه وصف آن‏ها در سوره الرحمن چنين آمده است:

«لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ».

و پيش از آنان دست انس و جنى به آنان نرسيده است.

در سوره واقعه نيز آمده است:

«عُرُباً أَتْراباً».

عشق‏ورز به شوهران و هم سن و سال با همسران.

عُرب أتراب، در اصطلاح عرب، دختران جوان زيبايى را گويند كه جز به همسر ويژه بهشتى خود تا أبد به كسى عشق نمى‏ورزند؛ يعنى خيال بهشتى از هر نظر راحت است؛ اما همدم اهل دوزخ:

«عَلَيْها مَلائِكَةٌ غِلاظٌ شِدادٌ».

فرشتگانى هستند كه در اوج عصبانيت و سخت‏گيرى‏اند و اهل دوزخ را به انواع شكنجه‏ها زجر مى‏دهند. خداى تعالى مى‏فرمايد:

«الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى‏ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ».

كسانى كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته انجام دادند، براى آنان زندگى خوش و با سعادت و بازگشتى نيك است.

پيامبر، صلى‏الله‏عليه‏وآله، مى‏فرمايند: وقتى پروردگار بهشت را آفريد، نگاهى به آن كرد و فرمود:

«قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ»؛

بى‏ترديد، مؤمنان رستگار شدند. بعد فرمود: خوشا به حال كسانى كه در تو قرار مى‏گيرند!

با اين وصف، ما بايد خوشحال باشيم از اين‏كه در ارتباط با پروردگار و ائمه و انبياى او هستيم.