اوضاع خورشيد و ستارگان ديگر در قرآن‏

سوره تكوير آيه 2 و 3:

«إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ* وَ إِذَا النُّجُومُ انْكَدَرَتْ»

«و هنگامى كه ستارگان تيره و بى‏نور شوند* و هنگامى كه كوه‏ها را به حركت آرند و از جا بركنند».

سوره انفطار آيه 1 و 2:

«إِذَا السَّماءُ انْفَطَرَتْ* وَ إِذَا الْكَواكِبُ انْتَثَرَتْ».

«هنگامى كه آسمان بشكافد* و هنگامى كه ستارگان پراكنده شوند».

آسمان عبارت از محيطى است كه ما هر شب و روز بالاى سر خود مشاهده مى‏كنيم، پس تمام محيط بالا با آنچه در اوست از منظومه، كهكشان و ستارگان را شامل مى‏شود، بعد از شكافته شدن تمام آن برنامه‏ها به هم خورده و فانى مى‏شوند.

دانشمندان امروز بر اين عقيده‏اند كه: مصرف تدريجى «هيدروژن» موجب افزايش حرارت مى‏شود؛ هيدروژن خورشيد كه به تدريج به «هليوم» مبدل مى‏شود، قسمت مركزى خورشيد تيره‏تر مى‏گردد و در نتيجه انرژى، كمتر از آن صادر مى‏شود و باانقباضى كه در قشر خارجى پيش مى‏آيد و انرژى كه در قسمت درونى توليد و ذخيره مى‏گردد، از ذخيره مركزى آن پيوسته انرژى و حرارت بالا مى‏رود؛ به اين ترتيب اين منبع قدرت، پيوسته در يك حالت توازن، نورحرارت مى‏دهد؛ ولى اين وضع براى هميشه نخواهد بود؛ زيرا زمانى مى‏رسد كه مايه هيدروژن آن، كاهش مى‏كند و منبع انرژى زير اتمى آن تمام خواهد شد و به سرعت جرم آن منقبض و تششع و حرارت آن به هم پيچيده و تاريك مى‏شود. با تاريك شدن خورشيد، وضع منظومه شمسى كه ستارگان ديگراند، از نظم افتاده و همه فرو خواهند ريخت و اينچنين است حال هر خورشيدى كه در كهكشان فضاهاى ديگر (غير ازفضاى ما) موجود است.

تذكرى دوباره‏

همانگونه كه گفتيم مقصود ما تطبيق قرآن با گفته دانشمندان امروز نيست؛ زيرا قرآن مجيد داراى وضعى ثابت و مطالبى بس شگفت‏آور است، كه بايد گذشت زمان تفسير و ترجمه نمايد؛ بنابراين به همين مقدار كه ما به اشارات كلى قرآن تصريح مى‏كنيم، حقيقت اين كتاب مقدس براى اهل نظر بيشتر روشن مى‏شود.

چنانچه صورت‏ها و پديده‏هاى زنده، همگى در معرض حوادثند، خورشيد نيز چنين است، و هر روز در انتظار پيش آمد يك حادثه ناگهانى كه موجب انفجار و سپس خاموشى آن شود مى‏باشد، اين گونه انفجارهاى ناگهانى را در ستاره‏هاى درخشان ديگر، به وسيله دوربين‏هاى ستاره‏شناسان، اكنون بيشتر از زمان‏هاى گذشته مشاهده مى‏كنند.

آيات ديگرى نيز بر اين نكته اشاره دارند كه تمام منظومه‏ها، كرات و خورشيد بيشتر از مدت معينى زندگى ندارند، آن آيات عبارتند از: سوره روم آيه 8 سوره زمر آيه 8، سوره احقاف آيه 2.