خداوند متعال قضای آن را مسالت نماید . به حضرت عرض کردم از پروردگار بخواهید ؛ اکنون که من به لباس پیغمبرش در آمده ام از ریاکاری و خود نمایی و تلاش برای مطرح کردن خود و در مجموع مرا تا آخر عمر از بازیگری حفظ بفرماید . موقعی که تشکیل خانواده دادم اموراتم را کفایت کند و برای تامین معاش از سالوس بازی و تبعیض و تملق گویی
14 مطلب یافت شد
اندیشه سیاسی شیخیه
تملق گویی شیخ نسبت به فتحعلی شاه و شاهزادگان قاجار یک شیوه همیشگی بوده است..شیخ در رساله سلطانیه فتحعلی شاه قاجار را چنین میستاید عزالمؤمنین و حامی المله و الدین طالب الحق و الیقین مسفرالملوین و قرهالعین وجامع کل زین سلطان البرین و خاقان البحرین حافظ الامان و مارس اهل الایمان عالی القدر و الشان و سامی الرقبه والمکان السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه شدالله عضده و هزم الله به جنودالکافرین والمنافقین و شردالله بما یمده من النصر جیوش المعتدین و شید بنیان سلطنته بالامداد والتحصین و مدالله ظلال عزه و نصره علی جمیع المؤمنین بحرمه المیامین و خیرالخلق اجمعین محمد و آله الطاهرین ـ صلواهالله علیهم اجمعین ـ آمین رب العالمین. جوامع الکلم جلد دوم صفحه ۲۴۴ متاسفانه تملق و چاپلوسی در این عبارات بیش از هر چیزی آزار دهنده است بطور مثال وی فتحعلی شاه را که برادر زاده آغا محمدخان است و نسب سلطنتی ندارد السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه میخواندمرحوم تنکابنی از معاصران شیخ که به عنوان یک گزارشگر تاریخی به حوادث عصر خویش مینگرد می نویسد شیخ احمد در هر بلد مطاع و ممجد و سلطان عصر مرحوم فتحعلی شاه را با او نهایت خصوصیت ... قصص العلما ص ۴۲ نکته مهم و حائز اهمیت در باره ارتباط شاه و شیخ این است که شیخ در زمانه ای به شاه پیوست و او را مورد ستایش بیش از حد خود قرار داد که علمای بزرگ شیعه معاصر به علت سو رفتار و عملکرد مستبدانه قجرها رغبتی برای همنوائی با دستگاه سلطنت نداشتنداز جمله فرزانگانی که عطای قاجاریه و مخصوصا فتحعلیشاه را به لقایش بخشیدند میتوان به مرحوم آیت الله محمدتقی برغانی اشاره کرد همان فردی که بعدها توسط دو نفر از بابیان و با حمایت طاهره قزوینی به شهادت رسید سید کاظم رشتی جانشین شیخ نیز قدم در راه استاد نهادو البته وی این بار نه در کنار شاهان قاجار بلکه همراه و همقدم سلاطین عثمانی شد که موضوعی بسیار عجیب و در عین حال جالب توجه استشیخیان به تعصب در تشیع و حتی غلو در آن شهره هستند و از دیگر سو سلاطین عثمانی از مهم ترین مخالفین شیعه به شمار می آیند حال پیوند و هم آوائی سید کاظم رشتی و آل عثمان چه مفهومی می تواند داشته باشد خود نکته ای است قابل تاملمراودات سید کاظم رشتی با دستگاه حاکم بر عراق و حتی حاشیه نویسی به آثار شعرای عثمانی بسیار قابل توجه است بطوریکه یکی از مهمترین آثار و شاید پرنکته ترین اثر سید کاظم شرح قصیده نام دارد که شرحی است بر قصیده افندی عبدالباقی موصلی که در مدح علیرضا پاشا سروده است قصیده ای که صرفا به قصد مداحی پاشای بغداد و اخذ اندکی صله سروده شده بود اما سیدکاظم با شرح آن مطالبی نوشته است که سالهاست شیخیان در حال توجیه آن هستنددر انشعابات شیخیه آما مسئله اندکی متفاوت می شودگرچه شعبه های مختلف شیخی روابط نسبتا حسنه ای با دستگاه حاکم داشتند اما نوع تعاملات گروهها و افراد مختلف با هم متفاوت استشیخیان تبریز تعاملاتشان با دستگاه قجری مانند سایر علمای شیعه و از موضع حفظ اقتدار و البته رعایت احترام متقابل بودالبته روحیه اسلام خواهی و تقابل با تهاجم بیگانه و نوعی از ملی گرائی در میان برخی چهره های آنها قابل ترصد استاما شیخیان کرمان به علت انتساب خانوادگی محمد کریم خان قاجار به دستگاه حکومت قجری روابط درهم تنیده تری با سلطنت داشتندو دیدگاههای کریم خان درباره حکومت نیز جالب توجه می باشداو درباره مشروعیت حکومت غیر معصوم چنین می نویسد پس معلوم است که در هر عصری خداوند
اندیشه سیاسی شیخیه
تملق گویی شیخ نسبت به فتحعلی شاه و شاهزادگان قاجار یک شیوه همیشگی بوده است..شیخ در رساله سلطانیه فتحعلی شاه قاجار را چنین میستاید عزالمؤمنین و حامی المله و الدین طالب الحق و الیقین مسفرالملوین و قرهالعین وجامع کل زین سلطان البرین و خاقان البحرین حافظ الامان و مارس اهل الایمان عالی القدر و الشان و سامی الرقبه والمکان السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه شدالله عضده و هزم الله به جنودالکافرین والمنافقین و شردالله بما یمده من النصر جیوش المعتدین و شید بنیان سلطنته بالامداد والتحصین و مدالله ظلال عزه و نصره علی جمیع المؤمنین بحرمه المیامین و خیرالخلق اجمعین محمد و آله الطاهرین ـ صلواهالله علیهم اجمعین ـ آمین رب العالمین. جوامع الکلم جلد دوم صفحه ۲۴۴ متاسفانه تملق و چاپلوسی در این عبارات بیش از هر چیزی آزار دهنده است بطور مثال وی فتحعلی شاه را که برادر زاده آغا محمدخان است و نسب سلطنتی ندارد السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه میخواندمرحوم تنکابنی از معاصران شیخ که به عنوان یک گزارشگر تاریخی به حوادث عصر خویش مینگرد می نویسد شیخ احمد در هر بلد مطاع و ممجد و سلطان عصر مرحوم فتحعلی شاه را با او نهایت خصوصیت ... قصص العلما ص ۴۲ نکته مهم و حائز اهمیت در باره ارتباط شاه و شیخ این است که شیخ در زمانه ای به شاه پیوست و او را مورد ستایش بیش از حد خود قرار داد که علمای بزرگ شیعه معاصر به علت سو رفتار و عملکرد مستبدانه قجرها رغبتی برای همنوائی با دستگاه سلطنت نداشتنداز جمله فرزانگانی که عطای قاجاریه و مخصوصا فتحعلیشاه را به لقایش بخشیدند میتوان به مرحوم آیت الله محمدتقی برغانی اشاره کرد همان فردی که بعدها توسط دو نفر از بابیان و با حمایت طاهره قزوینی به شهادت رسید سید کاظم رشتی جانشین شیخ نیز قدم در راه استاد نهادو البته وی این بار نه در کنار شاهان قاجار بلکه همراه و همقدم سلاطین عثمانی شد که موضوعی بسیار عجیب و در عین حال جالب توجه استشیخیان به تعصب در تشیع و حتی غلو در آن شهره هستند و از دیگر سو سلاطین عثمانی از مهم ترین مخالفین شیعه به شمار می آیند حال پیوند و هم آوائی سید کاظم رشتی و آل عثمان چه مفهومی می تواند داشته باشد خود نکته ای است قابل تاملمراودات سید کاظم رشتی با دستگاه حاکم بر عراق و حتی حاشیه نویسی به آثار شعرای عثمانی بسیار قابل توجه است بطوریکه یکی از مهمترین آثار و شاید پرنکته ترین اثر سید کاظم شرح قصیده نام دارد که شرحی است بر قصیده افندی عبدالباقی موصلی که در مدح علیرضا پاشا سروده است قصیده ای که صرفا به قصد مداحی پاشای بغداد و اخذ اندکی صله سروده شده بود اما سیدکاظم با شرح آن مطالبی نوشته است که سالهاست شیخیان در حال توجیه آن هستنددر انشعابات شیخیه آما مسئله اندکی متفاوت می شودگرچه شعبه های مختلف شیخی روابط نسبتا حسنه ای با دستگاه حاکم داشتند اما نوع تعاملات گروهها و افراد مختلف با هم متفاوت استشیخیان تبریز تعاملاتشان با دستگاه قجری مانند سایر علمای شیعه و از موضع حفظ اقتدار و البته رعایت احترام متقابل بودالبته روحیه اسلام خواهی و تقابل با تهاجم بیگانه و نوعی از ملی گرائی در میان برخی چهره های آنها قابل ترصد استاما شیخیان کرمان به علت انتساب خانوادگی محمد کریم خان قاجار به دستگاه حکومت قجری روابط درهم تنیده تری با سلطنت داشتندو دیدگاههای کریم خان درباره حکومت نیز جالب توجه می باشد او درباره مشروعیت حکومت غیر معصوم چنین می نویسد پس معلوم است که در هر عصری خداوند
اندیشه سیاسی شیخیه
تملق گویی شیخ نسبت به فتحعلی شاه و شاهزادگان قاجار یک شیوه همیشگی بوده است..شیخ در رساله سلطانیه فتحعلی شاه قاجار را چنین میستاید عزالمؤمنین و حامی المله و الدین طالب الحق و الیقین مسفرالملوین و قرهالعین وجامع کل زین سلطان البرین و خاقان البحرین حافظ الامان و مارس اهل الایمان عالی القدر و الشان و سامی الرقبه والمکان السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه شدالله عضده و هزم الله به جنودالکافرین والمنافقین و شردالله بما یمده من النصر جیوش المعتدین و شید بنیان سلطنته بالامداد والتحصین و مدالله ظلال عزه و نصره علی جمیع المؤمنین بحرمه المیامین و خیرالخلق اجمعین محمد و آله الطاهرین ـ صلواهالله علیهم اجمعین ـ آمین رب العالمین. جوامع الکلم جلد دوم صفحه ۲۴۴ متاسفانه تملق و چاپلوسی در این عبارات بیش از هر چیزی آزار دهنده است بطور مثال وی فتحعلی شاه را که برادر زاده آغا محمدخان است و نسب سلطنتی ندارد السلطان بن السلطان بن السلطان والخاقان ابن الخاقان بن خاقان السلطان فتحعلی شاه میخواندمرحوم تنکابنی از معاصران شیخ که به عنوان یک گزارشگر تاریخی به حوادث عصر خویش مینگرد می نویسد شیخ احمد در هر بلد مطاع و ممجد و سلطان عصر مرحوم فتحعلی شاه را با او نهایت خصوصیت ... قصص العلما ص ۴۲ نکته مهم و حائز اهمیت در باره ارتباط شاه و شیخ این است که شیخ در زمانه ای به شاه پیوست و او را مورد ستایش بیش از حد خود قرار داد که علمای بزرگ شیعه معاصر به علت سو رفتار و عملکرد مستبدانه قجرها رغبتی برای همنوائی با دستگاه سلطنت نداشتنداز جمله فرزانگانی که عطای قاجاریه و مخصوصا فتحعلیشاه را به لقایش بخشیدند میتوان به مرحوم آیت الله محمدتقی برغانی اشاره کرد همان فردی که بعدها توسط دو نفر از بابیان و با حمایت طاهره قزوینی به شهادت رسید سید کاظم رشتی جانشین شیخ نیز قدم در راه استاد نهادو البته وی این بار نه در کنار شاهان قاجار بلکه همراه و همقدم سلاطین عثمانی شد که موضوعی بسیار عجیب و در عین حال جالب توجه استشیخیان به تعصب در تشیع و حتی غلو در آن شهره هستند و از دیگر سو سلاطین عثمانی از مهم ترین مخالفین شیعه به شمار می آیند حال پیوند و هم آوائی سید کاظم رشتی و آل عثمان چه مفهومی می تواند داشته باشد خود نکته ای است قابل تاملمراودات سید کاظم رشتی با دستگاه حاکم بر عراق و حتی حاشیه نویسی به آثار شعرای عثمانی بسیار قابل توجه است بطوریکه یکی از مهمترین آثار و شاید پرنکته ترین اثر سید کاظم شرح قصیده نام دارد که شرحی است بر قصیده افندی عبدالباقی موصلی که در مدح علیرضا پاشا سروده است قصیده ای که صرفا به قصد مداحی پاشای بغداد و اخذ اندکی صله سروده شده بود اما سیدکاظم با شرح آن مطالبی نوشته است که سالهاست شیخیان در حال توجیه آن هستنددر انشعابات شیخیه آما مسئله اندکی متفاوت می شودگرچه شعبه های مختلف شیخی روابط نسبتا حسنه ای با دستگاه حاکم داشتند اما نوع تعاملات گروهها و افراد مختلف با هم متفاوت استشیخیان تبریز تعاملاتشان با دستگاه قجری مانند سایر علمای شیعه و از موضع حفظ اقتدار و البته رعایت احترام متقابل بودالبته روحیه اسلام خواهی و تقابل با تهاجم بیگانه و نوعی از ملی گرائی در میان برخی چهره های آنها قابل ترصد استاما شیخیان کرمان به علت انتساب خانوادگی محمد کریم خان قاجار به دستگاه حکومت قجری روابط درهم تنیده تری با سلطنت داشتندو دیدگاههای کریم خان درباره حکومت نیز جالب توجه می باشد او درباره مشروعیت حکومت غیر معصوم چنین می نویسد پس معلوم است که در هر عصری خداوند
قیام عاشورا تبلور حقانیت و راهنمای بشریت
گویی از فرط تملق و دنیاپرستی نابینا شده بودند و کشتی نجات به تنهایی سفر کمال الهی را آغاز کرده بود. در مسیر این سیر الهی اندک اندک پارسایان و زاهدان رخ نمایی کردند و به جایی رسید که اختر آسمان ولایت با 72 گوهر رنگین و درخشان شد. اما براستی پیام این قیام چه بود و به چه خاطر سالک مسلک حق این هزارتوی مشقت را برگزید ؟در پاسخ بدین سوال باید گفت در میدان نبرد دو گروه در برابر هم صف آرایی کرده بودند گروه نخست امویان و به بیان دیگر ناحقان بودند که برای حفظ میراث حکومت از هیچ اقدامی فروگذار ننمودند و کار را به جایی کشاندند که دردانه عالم خلقت را به شهادت رساندند. مشخصه بارز این گروه بدعت و نیرنگ و دروغ و تجمل پرستی بود. این گروه خود را پیرو حکومتی می دانستند که بطلان آن بر هیچ کس پوشیده نبود. اما در مقابل گروه دیگری قرار داشتند که پاکی و شجاعت و صلابت در ایمان و عمل مهمترین توشه میدان آنها بود. آنها به پشتوانه حقیقت آشکار عالم خلقت برترین راه سعادت را بر برگزیدند و مسیر نیل به کمال الهی را کوتاه و کوتاه تر نمودند.اما در راس این گروه ها فرماندهانی قرار داشتند که گویی از اصل و نسل راه آنها با یکدیگر تفاوت داشت. یزیدابن معاویه فرمانده سپاه امویان و علمدار کفر و نفاق و جهل و زر و زور از یکسو و حسین ابن علی ع پرچمدار ایمان و صداقت و نورانیت و حقانیت از سوی دیگر قرار داشتند. یزید میخارهای بود که بدکارگی آن به گوش هر انسان حقیقت پرستی رسیده بود اما در مقابل امام حسین ع عابدی بود که کمتر پارسایی از اشتیاق تقرب الهی او بی خبر بود.با اینکه در میدان نبرد سپاه امویان چند صد برابر سپاه حسینیان بودند اما در دل چنان ترس و واهمه ای بر آن چیره گشته بود که گویی هیچگاه به نقشه شوم خود نخواهند رسید. اما سرانجام پس از رشادتهای بیشمار سپاه آسمانی امام حسین ع حادثه عاشورا به وقوع پیوست و ننگ این رخداد تا ابد بر پیشانی کوردلان و منحرفان اموی نقش بست.در یک برآیند کلی اگر بخواهیم شاخصهای رسالت نهضت عاشورایی را بیان کنیم نخست میتوان گفت پیروی از دین راستین اسلام اولین هدف بزرگ این قیام بود. در آن دوران اسلام آنقدر درگیر حواشی و انحرافها شده بود که انگار دین و طریقت جدیدی در آن سامان بدعت گذاشته شده بود. پس نخستین رسالتی که امام حسین ع بر خود واجب دید حفظ دین از اعوجاجها و انحراف بود.در عصر کنونی نیز بدعت هایی در دین مبین اسلام وارد شده است که گویی ادامه دهنده مسیر منحرفان صدر اسلام است. امام خمینی ره در وصف اسلام آمریکایی که مشخصه بارز آن تفکر وهابیت است این چنین بیان می دارند مگر مسلمانان نمیبینند که امروز مراکز وهابیت در جهان به کانونهای فتنه و جاسوسی تبدیل شدند که از یک طرف اسلام اشرافیت اسلام ابوسفیان اسلام ملاهای کثیف درباری اسلام مقدس نماهای بی شعور حوزههای علمی و دانشگاهی اسلام نکبت و ذلت اسلام پول و زور اسلام فریب و سازش و اسارت اسلام حاکمیت سرمایه و سرمایه داران بر مظلومین و پابرهنهها و در یک کلمه اسلام آمریکایی را ترویج میکنند و از طرف دیگر سر بر آستان سرور خویش آمریکای جهانخوار میگذارند. صحیفه امام ج21 ص81 امر به معروف و نهی از منکر را می توان دومین رسالت قیام خونین عاشورادانست. از آنجا که حکومت علویان اصلیترین راه تثبیت قدرت را در اشاعه پلیدی و زشتیها میدانستند لذا بایستی حرکتی نیروند در برابر این اقدامات منحرف قد علم میکرد ؛ این گونه بود که قیام عاشورا این وظیفه مهم و پایدار را برعهده گرفت.پیامبر اکرم ص در باب اهمیت امر به معروف و نهی از منکر می فرمایند هرگاه امت من از انجام امر به معروف و نهی از منکر سرپیچی کنند و آن را به یکدیگر واگذار نمایند گویا با خـداوند اعـلان جنگ داده اند. اصول کافی ج 5 ص 59 ح 13 سومین رسالت نهضت عاشورایی به نقل از فرمایشات امام حسین ع اصلاح امت پیامبر اعظم بود. امتی که بارها و بارها در طول تاریخ از خود لغزش نشان داد و اگر وجود راستین امامت نبود شاید آنها خود مبدل به پایگاه ضد اسلام و ضد دین می شدند. خداوند
اللهم صل على محمد و آله و اكفنى ما یشغلنى الاهتمام به و استعملنى بما تسالنى غدا عنه و استفرغ ایامى فیما خلقتنى له
خداوند آن را محو و نابود می کند و این مطلب در قرآن شریف آمده است یا ایها الذین آمنوا لا تبطلوا صدقاتکم بالمن و الاذی. ای مردم باایمان صدقات خود را با منت گذاردن و اذیت کردن باطل ننمایید. برای آنکه روشن شود چرا منت گذاردن صدقات را باطل می کند لازم است در این باره توضیح مختصری داده شود. اسلام دین تعاون و مواسات است و از افراد متمکن خواسته که قسمتی از اموال خود را به عنوان واجب یا مستحب به گروه کم بضاعت و تهیدست بدهند. ولی این کار باید به قصد قربت و با رعایت احترام کامل به تهیدستان انجام پذیرد و آنان مورد تحقیر و اهانت واقع نشوند. آیین مقدس اسلام عز و شرافت مسلمانان را بسیار محترم شمرده و پر ارج دانسته است و هیچکس حق ندارد کرامت نفس و بزرگواری خود را با پول معامله کند و بر همین اساس است که تملق گویی … خداوند ترا آزاد آفریده است. خلاصه اینکه آفریدگار حکیم آدمی را آزاد آفریده و گزینش خوبیها و بدیها را به اختیار وی گذارده است او می تواند در جمیع شئون زندگی به پاکی و درستی قدم بردارد یا راه ناپاکی و انحراف در پیش گیرد. حفظ عزت نفس یا تن دادن به ذلت و پستی از جمله ی اموری است که در اختیار انسانهاست. هر فردی اگر بخواهد می تواند به تمنیات ذلتبار خود پشت پا بزند از آنها چشم بپوشد و عز و شرافت خود را از دستبرد خطر مصون و محفوظ دارد و می تواند از برای جلب منفعتهای ذلتبار شرافت نفس را واپس زند عزت انسانی را نادیده انگارد و به انواع ذلتها تن دردهد و به منفعت مورد نظر خود دست یابد و این همان است که در کلام علی ع آمده است الرجل حیث اختار لنفسه ان صانها ارتفعت و ان ابتذلها اتضعت. ارزش شخصیت هر فردی وابسته به روشی است که اتخاذ می نماید اگر نفس خود را از پستی و دنائت برکنار نگاهدارد به مقام رفیع انسانی نایل می شود و مدارج کمال را می پیماید و اگر عز و عزت و حیثیت معنوی خویشتن را مبتذل و بی ارزش تلقی نماید به پستی و ذلت می گراید و راه سقوط را می پیماید. بنی اسرائیل دلباخته ی ثروت و عاشق مال بودند. از این رو به زندگی مرفه و پر تجمل قارون که سرمایه دار بزرگ آن روزگار بود با چشم حسرت می نگریستند و تمنی آن را داشتند. فخرج علی قومه فی زینته. قال الذین یریدون الحیوه الدنیا یا لیت لنا مثل ما اوتی قارون انه لذو حظ عظیم. قارون با تمام زیور و زینت خود در قوم خویش ظاهر گردید. دلباختگان مال که جز زندگی دنیا هدفی نداشتند گفتند ای کاش ما نیز تمولی همانند قارون می داشتیم که او در زندگی از حظ و بهره ی عظیم برخوردار است. اینان اگر می دانستند که با تملق گویی … خداوند بزرگ شامل حالتان گردد. امام عسکری ع در حدیث مفصلی از پاداش مردم متواضع سخن گفته و در ضمن آن قضیه ای را از علی ع که حاکی از مراتب تواضع آن حضرت است نقل فرموده که پدری و پسری مهمان آن حضرت شدند هر دو را احترام نموده و در صدر مجلس نشاند دستور دارد طعام بیاورند. سفره ای گسترده شد غذا آوردند. و آن دو مهمان حضور امام غذا خوردند. سپس قنبر برای شستن دست مهمانها آفتابه و لگن آورد. علی ع از جا برخاست و آفتابه و لگن را به دست گرفت و نزد پدر آمد که دست او را بشوید. آن مرد سر خجلت به زیر آورد و ابا داشت که امیرالمومنین آب روی دستش بریزد. سرانجام به اصرار آن حضرت حاضر شد و دست خود را پیش آورد که آن حضرت آب روی آن بریزد ولی مرد برای آنکه هر چه زودتر این وضع خجلت آور را پایان دهد دست خود را آنطور که باید نمی شست. حضرت او را قسم داد و از وی خواست که دست خود را با اطمینان آنچنان بشوید که گویی قنبر روی دستش آب می ریزد. خلاصه مرد دست خود را شست و سپس امیرالمومنین آفتابه و لگن را در اختیار فرزندش محمد حنفیه گذاشت که دست فرزند را بشوید. و قال یا بنی لو کان هذا الابن حضرنی دون ابیه لصببت علی یدیه و لکن الله عز و جل یابی ان یسوی بین ابن و ابیه اذا جمعهما مکان لکن قد صب الاب علی الاب فلیصب الابن علی الابن. حضرت فرمود ای فرزند اگر این پسر به تنهایی به منزل من آمده بود و با پدرش نمی بود من آب روی دست پسر می ریختم ولی این پسر با پدر آمده و خداوند ابا دارد از اینکه در یک مجلس پدر و پسر به طور یکسان مورد معامله و احترام قرار گیرند. بنابراین برای اینکه بین آن دو از نظر تکوین فاصله باشد پدر به دست پدر آب ریخته و پسر هم به دست پسر آب می ریزد. باید همواره به خاطر داشته باشیم که تواضع ممدوح و پسندیده آن است که به عز متواضع آسیب نرساند و موجب خواری و ذلت او نشود مثلا سبقت گرفتن در سلام تواضع است در مجالس بدون ابا جایی بنشینیم که پایینتر از رتبه ی ما باشد تواضع است خودداری نمودن از جدل در بحث کردن اگرچه حق با ما باشد تواضع است اما اگر کسی به عنوان تواضع خود را تحقیر کند یا کلماتی ذلت بار از قبیل بنده ام برده ام چاکرم پایبوسم خاکسارم بگوید یا زبان به تملق
دعا به هنگام تنگدستى
خداوند متعال موجودات را بیافریند و سپس آنها را رها نماید بلکه کارساز ما همواره به فکر و روزی دهنده ی ماست و نیازهای ما را رفع می نماید و هرگز ما را به آن نیازمند نمی کند که در طلب روزی ذلت تملق و چاپلوسی را تحمیل نماییم . آری سوگند تاکید خدای متعال برای تامین روزی آن چنان آرامش و اطمینان به افراد پرهیزگار پارسا و صالح می بخشد که کم ترین اضطرابی در مسئله ی روزی خود ندارند اگر چه می دانند توکل معقول به خداوند بزرگ همیشه توام با فعالیت معقول در زندگی است نه منتظر نازل شدن روزی از آسمان . بر خلاف آنان که ایمان لازم به خدا را ندارند که اگر بر روی گنج هم بنشینند و ذخایر مالی آنان هزاران نفر را تامین کند از ترس زوال و اضطراب درونی رنج می برند ؛ در حدیثی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است من احب ان یکون اقوی الناس فلیتوکل علی الله ؛ هر کس دوست دارد نیرومندترین مردم باشد به خدا توکل کند . نیز در روایتی دیگر از آن حضرت آمده است من احب ان یکون اغنی الناس فلیکن بما عند الله - عز و جل - اوثق منه بما فی یده ؛ هر کس دوست دارد غنی ترین مردم باشد اطمینان او به آن چه نزد خداوند متعال است بیشتر باشد تا آن چه در دست خود او است . نیز آن بزرگوار فرمود و من احب ان یکون اکرم الناس فلیتق الله ؛ هر کس دوست دارد گرامی ترین مردم باشد پارسایی و تقوا پیشه کند . 3. آن چه در نظر ما بسیار سنگین و مشکل و ناشدنی است از قدرت خداوند متعال به سادگی ساخته است ؛ از این رو خداوند سبحان فراهم آمدن روزی بندگان را به سخن گفتن مثال زده است که ساده ترین کاری است که از دست هر کسی برمی آید . بنابراین خداوند متعال امر روزی را که مردم آن را دشوارترین مسئله برای خود می دانند و تمام زندگی خود در راه آن صرف می کنند به صورت ساده ترین شکل جلوه داده تا آرامش خاطر مردم را فراهم نماید تا مبادا تمام عمر خود را صرف آن نموده و از بندگی خدا باز مانند . 4. از مجموع نکات گذشته برمی آید که اگر کسی تقوا و بندگی را پیشه ی خود ساخته و از بدی ها خودداری کند گویی
دعا به هنگان پیش آمد اندوه و غصه ى اشتباهات
خداوند متعال ضعیف و ذلیل و عبد صالح می باشند . بنابراین اگر زمینه ی تربیتی دعاها را فراموش نکنیم و در فلسفه ی وجودی مکتب بزرگ اسلام تامل روا داریم به سیاست مدبرانه و حکیمانه ی شارع عالی قدر اسلام پی می بریم و روش تربیتی این آیین الهی را می شناسیم . آری مکتب تربیتی اسلام از زاهد و ساجد شب شیر غران و عارف آگاه روز می سازد ولی پیروان مکتب های دیگر غالبا تابع زور و تملق اند و در برابر حاکمان دور از انصاف مطیع و منقاد و در برابر خدای حکیم علیم یاغی و گردن کش اند . اللهم صل علی محمد و آله و لا تجعلنی ناسیا لذکرک فیما اولیتنی و لا غافلا لاحسانک فیما ابلیتنی و لا آئسا من اجابتک لی و ان ابطات عنی فی سرآ کنت او ضرا او شده او رخا او عافیه او بلا او بؤس او نعما او جده او لاوا او فقر او غنی ؛ خدایا بر محمد و خاندان او درود فرست و فراموشی ذات اقدست را در حال گشایش نصیب من مگردان و در حال آزمایش و بلا مرا از احسانت غافل مخواه و در هیچ حال - در گشایش یا تنگی در سختی یا عافیت در بلا و بیچارگی یا نعمت و فراخی و سرانجام در حال تهیدستی یا توانگری - از پاسخ خود نومیدم مکن هر چند پاسخ گویی
نشانه های ظهور
خداوند آسمانها و زمین را خلق فرمود سابقه ندارد خسوف در اول ماه رمضان و کسوف در نیمه همان ماه . 13 در منابع مسیحی نیز سخن از خورشید گرفتگی و تیرگی ماه به عنوان نشانه های ظهور به میان آمده است پس از این مصیبتها خورشید تیره و تار خواهد شد و ماه دیگر نخواهد درخشید ستاره ها خواهند افتاد و آسمان دگرگون خواهد شد . آنگاه تمام مردم مرا خواهند دید که در ابرها با قدرت و شکوه عظیم می آیم . 14 5 . جنگهای خونین و قتلهای فراوان روایتهای اسلامی خبر از وقوع جنگها فتنه ها و آشوبهای گسترده و فراوان در آخرالزمان و در آستانه ظهور امام مهدی ع می دهند فتنه هایی که پی درپی می رسند و سرزمینهای بسیاری را دربر می گیرند .پیامبر اکرم ص از این فتنه ها چنین یاد می کنند فتنه ای به پا می شود و به دنبال آن فتنه ای دیگر برمی خیزد . فتنه اولی در مقایسه با دومی همانند تازیانه خوردن است در مقایسه با ضربات لبه تیز شمشیر سپس فتنه ای پدید می آید که همه محرمات در آن حلال شمرده شود آنگاه خلافت به بهترین مردم روی زمین می رسد در حالی که او در خانه اش نشسته باشد . 15 و نیز در جایی دیگر فرمودند بعد از من چهار فتنه بر شما فرود آید که در اولی خونها مباح می شود در دومی خونها و ثروتها مباح می گردد در سومی خونها و ثروتها و ناموسها مباح می شود و در چهارمی آشوبی کور و کر جهان را مضطرب می سازد . 16 در منابع مسیحی نیز به وقوع جنگها و قتلهای فراوان اشاره شده است از دور و نزدیک خبر جنگها به گوشتان خواهد رسید . اما پریشان نشوید زیرا جنگها درگیر خواهند شد اما آخر دنیا در آن زمان نیست . 17 قومها و ممالک جهان با یکدیگر به ستیز برخواهند خاست . 18 در نقاط دور و نزدیک جنگهای بسیاری بروز خواهد کرد ولی این علامت فرا رسیدن آخر زمان نیست . 19 6 . زیاد شدن گناهان و مفاسد اخلاقی علامه مجلسی در باب نشانه های ظهور روایتی را از امام صادق ع آورده که در آن بیش از یکصد نوع گناه و انحراف اخلاقی اجتماعی اعتقادی و فرهنگی که در دوران غیبت دامنگیر جوامع اسلامی می شود پیشگویی شده است . از جمله رشوه خواری قماربازی شرابخواری زیاد شدن زنا لواط قطع صله رحم سنگدل شدن مردمان اهتمام مردم تنها به شهوت و شکم از میان رفتن شرم نپرداختن زکات و خمس کم فروشی بی اعتنایی به اوقات نماز آراستن مساجد به زیورآلات گزاردن حج به انگیزه های مادی و برای غیر خدا رعایت نکردن احترام بزرگترها پیروی از ثروتمندان صرف کردن سرمایه های عظیم در فساد و ابتذال و بی دینی چاپلوسی و تملق گویی
روز شمار عید غدیر
خداوند در دینش بی پروا است و اهل تملق و مداهنه نیست ." فروغ ابدیت 11 روز تا عید غدیر خمهفتم ذی الحجه سال دهم هجری قمری .مکه همچنان پذیرای میهمان عزیز خویش است. میهمان در اندیشه رسالتی که بر گردن دارد . از سویی باید اعمال حج را دقیق به انجام رساند و مسلمانان را با مناسک حج آشنا کند و از سویی دیگر به بزرگترین و حساس ترین تکلیف خود در این سفر جامعه عمل بپوشاند.اما رسول خدا صلی الله علیه و آله را چه چیزی این چنین در اندیشه فرو برده ؟ مگر از چه چیز بیم دارد که این چنین از فرجام پیروان خود احساس خطر می کند؟نیک بنگرید و در خیل پیروان ایشان بگردید تا بدانید که کدام اندیشه پیامبر را می آزارد. می دانیم که حضرتش به هنگام خروج از مدینه به قصد مکه بیش از شصت قربانی به همراه داشتند و کسانی نیز در قافله با خود قربانی به مکه آورده بودند. به فرمان پیامبر اکرم این گروه باید بعد از انجام اعمال خود در مکه تا ذبح قربانی در منا به حال احرام باقی می ماندند اما تکلیف آنان نیز که با خود قربانی نیاورده بودند روشن بود. آنها باید بعد از سعی صفا و مروه از احرام خارج می شدند و برای عزیمت به عرفه دوباره احرام می بستند. این وظیفه و تکلیف شرعی آنان بود که پیامبر به ایشان ابلاغ فرموده بودند.دریغا هنوز بودند کج اندیشانی که علی رغم تاکید پیامبرشان جاهلانه راه خود رفتند و در احرام ماندند. آنان لب به اعتراض گشوده گفتند "روا نیست پیامبرمان در احرام باشد و ما به کارهایی مشغول شویم که با خروج از احرام بر ما حلال شده است ." گویی
بخش سی و چهارم
تملق خوش آمدگویی و این بسیار بد است چه در حضور و چه در غیاب کسی باشد. تعریفهای بی جهت بکنیم که فلان کسی که چنین صفات خوبی ندارد بیخود بگوییم فلان صفت را داراست این دروغ است و مدح بیجا. ولی اگر صفاتی که در او هست و یا صفات حسنه ای دارد و پشت سرش صفات حسنه اش را برای مردم بگویی علاوه بر اینکه بد نیست خوب هم هست و اما اگر حرفی درباره کسی بزنی که عیبش است کارهای ناهمواری را که کرده است ما بازگو بکنیم صفات رذیله ای که دارد پشت سرش بازگو کنیم نقص و عیبهایی اگر دارد ما بگوییم صفات رذیله ای که دارد پشت سرش بازگو کنیم نقص و عیبهایی اگر دارد ما بگوییم این هم دو جور می شود یک جورش این می شود که اینکه ما می گوییم راست است حقیقت است من می گویم فلان کس بی عفت است واقعا هم بی عفت است من می گویم فلان کس دزد است واقعا هم دزد است من می گویم فلان آدم آدم بدترکیبی است و واقعا هم بدترکیب است من می گویم فلان کس فلان کار زشتی را کرده است یا فلان نقصی در وجودش است و اینها در او هست. یک وقت چیزهایی که اصلا نیست دروغ است این دومی غیبت نیست بلکه بدتر از غیبت است. بهتان است. بهتان افترا و تهمت زدن به کسی است که به مراتب از غیبت بدتر است ولی غیبت نیست این بهتان است اشتباه نشود می خواهیم موضوع غیبت را درست تشخیص بدهیم. شما اگر مثلا گفتید فلان کس فلان عمل بدی را انجام داده است یک دروغ گفته باشی این افترا را به او بستی غیبتش نکردی بدتر از غیبت کردی دروغ گفتی به او تهمت زدی افترا زدی بهتان است در اخبار هم هست که اگر صفتی باشد که در برادر دینی تو باشد و تو گفتی غیبتش کردی و اگر آن نباشد دروغ گفتی بهتان به او زدی و بدتر است. تهمت زدن هم از گناهان بسیار بزرگ است. آیات شریفه ای که در سوره ی نور راجع به قضیه افک که حالا نمی خواهم قضیه اش را نقل کنم. قضیه ای در زمان پیامبر واقع شد که نسبت به یکی از زنهای پیامبر بعضی ها شایعه پراکنی کردند و حرف ناروا زدند. مدتی شد و آیه نازل شد. خداوند تبارک و تعالی در آنجا می گوید لو لا اذ سمعتموه قلتم ما یکون لنا ان نتکلم بهذا سبحانک هذا بهتان عظیم مقصودم بهتان خیلی گناه بزرگی است یا آنجایی است که چیزی برای کسی که در او نبوده است ما به او نسبت بدهیم بعضی از این نسبتها حد شرعی هم دارد علاوه بر اینکه گناه کردی و باید بروی راضی اش کنی باید حد هم بخوری و در هر حال اگر چیزی نسبت دادی به برادر دینی ات که در او نیست این بهتان است و غیبت نیست که بدتر از غیبت است غیبت عبارت است از چیزهایی که در او هست و تو می گویی
سلوك مديريت از ديدگاه اميرالمومنين (علیه السّلام)
خداوند بر پیشوایان دادگر واجب نمود خود را با مردم ناتوان برابر نهند تا فقیر را به هیجان و طغیان در نیاورد. 12- خدمت عاشقانه و توجه به محرومین پس از پذیرش هر مسئولیتی مدیر باید تمام حسابگری های نفسانی را به کناری نهد و با تمام وجود خود را وقف انجام وظیفه نماید و بر خلاف کسانی که تصور می کنند مدیریت یعنی دست از کار کشیدن و تنها نظاره گر بودن و لذا آن را مقدمه تن پروری و راحت طلبی می پندارند مدیر اسلامی باید در راه انجام مسئولیت خطیری که بر عهده گرفته همه هستی اش را در طبق اخلاص بگذارد. مدیر اسلامی باید بیشتر عشق و محبت خویش را متوجه مردم و محرومینی نماید که بدون هیچ توقعی بار مشکلات جامعه را به دوش می کشند و پایه های نظام اسلامی برا دوش آنان استوار است و در هنگام هجوم دشمنان ایثارگرانه جان خود را نثار می کنند. امام علی علیه السلام در فرمان خویش به مالک اشتر می فرمایند مهر و محبت و احسان به رعیت را در دل بپرور تو که در لباس چوپانی برای آنها درنده شکاری نباش که خوردن آنها را غنیمت دانی آنها دو گروه بیش نیستند یا با تو برادرند در دین یا در خلقت با تو برابرند. و باز در جایی دیگر می فرمایند اگر مدیر نیت پاک داشته و مردم از او آسوده خاطر باشند تمامی اوقات روزش برای خدا صرف می شود و عبادت به شمار می آید. 13- پیشگامی در کارها و تسریع در امور مردم از جمله کارهایی که مدیر باید در آن پیشگام باشد سرعت عمل در کار مردم و برطرف کردن مشکلات آنهاست. این امر علاوه برای اینکه موجب موفقیت و پیشرفت کارهای مدیر شده و از انباشته شدن امور جلوگیری می نماید بلکه باعث جلوگیری از دلسرد شدن و نارضایتی و ناامیدی مردم نیز می شود. امام علی علیه السلام به مالک این گونه سفارش می کنند از وظایف اختصاصی تو زمامدار و والی این است که نیازمندیهای مردم را در همان روز که به اطلاعت می رسد مرتفع سازی. 14- حافظ بیت المال بودنیکی از مهمترین وظایف مدیر اسلامی این است که حافظ بیت المال مسلمین باشد. امام علی علیه السلام در این باره می فرمایند بخشش زمامداران از خزانه مسلمین ستم و فساد است. 15- وفای به عهد یکی دیگر از وظایف و ویژگی های مهم مدیر وفای به عهد است. امام در منشور خود به مالک می فرمایند اگر دشمن در پیکار و کشاکش جنگ پیشنهاد صلحی پسندیده داد هرگز رد مکن… اگر مشکلی رخ داد که ناچار شدی با دشمن صلح برقرار کنی یا عهد یا میثاقی ببندی باید به پیمان خود وفادار باشی قرارداد را با کمال درستی محترم شماری و جانت را سپر پیمان سازی. 16- متین و ساده سخن گفتنیک مدیر اسلامی باید در هنگام سخن گفتن آنچنان ساده سالم و قابل فهم سخن بگوید که در شنوندگان خستگی و ملال و نهایتا بی تفاوتی ایجاد نکند. باید از به کار به بردن اصطلاحات و کلمات و عبارات نامفهوم و پیچیده خودداری کند تا سنخنش به سادگی و به راحتی قابل فهم باشد. سخن وسیله ارتباط میان مدیر و کارشناس است. مدیر باید در فن خط و سخنوری تمرین نماید و فصیح صحبت کند. امام علی علیه السلام در این زمینه می فرمایند چه بسا کلامی که تاثیرش از تیرهای بران افزونتر است. 17- جلوگیری از رواج تملق و عیب جویی و سخن چینییک مدیر اسلامی باید به گونه ای عمل کند که افراد ناباب زمینه ایجاد اغتشاش در روابط را بدست نیاورند و موجبات ناراحتی نگرانی سوظن و بی اعتمادی بین افراد را بوجود نیاورند. زمانی که مدیر به خودپسندی مبتلا می شود عده ای برای خوشامد وی به تملق گویی
اللهم اجعل ما یلقى الشیطان فى روعى من التمنى و التظنى و الحسد ذكرا لعظمتك و تفكرا فى قدرتك و تدبیرا على عدوك.
خداوند آن را کلید افزایش نعمت قرار می دهد. در جمله ی دوم این قسمت از دعای شریف مکارم الاخلاق امام سجاد ع در پیشگاه الهی عرض می کند و اغراقا فی الثنا علیک بار الها مرا مشمول رحمت و فیض خود قرار ده زبانم را از سخنان گناه آلود که القای شیطانی است مصون و محفوظ بدار و ثنای ذات اقدس خود را در حد اعلای ممکن از زبان من جاری فرما. ثنا در لغت به معنای مدح و ذکر جمیل است و گاه به معنای ذم نیز به کار برده می شود. کسی که ثنا می گوید باید کلام خود را در مدح یا ذم اندازه گیری نماید و به زیاده روی گرایش نیابد بنابراین ثنای به معنای مدح اگر در حدی القا شود که ممدوح واجد صفات و مزایای مورد تمجید باشد آن ثناگویی روا و صحیح است و اگر از ممدوح بیش از حد شایستگی و صلاحیت مدح شود سخنان مدح کننده چاپلوسی و تملق و نشانه ی پستی و فرومایگی اوست و این مطلب در کلام حضرت مولی الموحدین آمده است. عن علی علیه السلام قال الثنا باکثر من الاستحقاق ملق. علی ع فرموده ثناگویی بیش از حد شایستگی و صلاحیت چاپلوسی و تملق است. رسول اکرم ص و ائمه ی معصومین علیهم السلام خودشان در مقام بیان صفات کمال حضرت باری تعالی و در مقام دعا و نیایش ذات اقدس الهی را ثنا می گفتند و به ذکر جمیل او را یاد می کردند و به مسلمانان نیز آموخته اند که از نظر حقشناسی و انجام وظایف بندگی آفریدگار جهان را به عظمت یاد کنند و او را ثنا گویند. همچنین به پیروان خود اجازه داده اند که در مواقع مقتضی افراد شایسته و خدمتگزاران اسلام و مسلمین را با ثناگویی تشویق کنند و از آنان قدرشناسی نمایند و به علاوه با تقدیر و تمجید آنان دگران را به راهشان سوق دهند و این مطلب در خلال بعضی از روایات خاطرنشان گردیده و در اینجا به دو مورد اشاره می شود. علی علیه السلام در عهدنامه ی مالک اشتر راجع به امرای ارتش و فرماندهان عالیمقام که همانند سد آهنین در مقابل دشمنان اسلام مقاومت می نمایند بسیار توصیه نموده از آن جمله فرموده است فافسح فی آمالهم و واصل فی حسن الثنا علیهم و تعدید ما ابلی ذو و البلا منهم. تمنیات مشروعشان را با وسعت نظر مورد توجه قرار ده پیوسته آنان را با ذکر جمیل و ثناگویی تشویق کن و خدمات ارزنده ای را که انجام داده اند و مصایبی را که تحمل نموده اند با شماره و تعداد بیان نما. فی الحدیث من اتی الیه معروف فلیکاف علیه فان عجز فلیثن و ان لم یفعل فقد کفر النعمه. در حدیث آمده است کسی که درباره اش خدمتی انجام می شود موظف است آن را به گونه ای شایسته تلافی کند و اگر قدرت تلافی کردن ندارد باید اعطاکننده ی معروف را ثنا گوید و از احسانش قدردانی نماید و اگر از ثنا گفتن وی خودداری کند کفران نعمت نموده است. بشر در هر مرتبه و مقامی که باشد آفریده ی خالق است و همواره نیازمند و محتاج به ذات مقدس اوست هر قدر در کسب کمال بکوشد و مدارج تعالی را بپیماید و خویشتن را از جهت سجایای انسانی و مکارم اخلاق به شایستگی بسازد همچنان موجودی است محدود و در کمالات معنوی و خصال انسانی اندازه ی معینی دارد. بنابراین اگر ثناگویی بخواهد ستایش و مدحش از تملق منزه باشد باید گفته های خود را با دقت اندازه گیری نماید و از مرز واقع گویی … تملق گویی به حسن نیت عدول نما. زیاده روی و افراط اشخاص نادان از جهت دینی درباره ی رسول اکرم ص و ائمه ی معصومین علیهم السلام مشکل دیگری بود که اولیای دین با آن مواجه بودند و کسانی نسبت به مربیان الهی راه غلو در پیش می گرفتند و آنان را از حد واقعی خود بالاتر می بردند و ائمه ی معصومین همواره با گروه غلات مبارزه می کردند طردشان می نمودند و راهشان را باطل و مایه ی تباهی و هلاکت اعلام می کردند. عن علی علیه السلام قال هلک فی رجلان محب غال و مبغض قال. علی ع فرموده دو گروه از مردان درباره ام گرفتار هلاکت شده اند گروه اول کسانی هستند که در ابراز علاقه نسبت به من راه افراط پیموده و در دین خدا به غلو گرایش یافته اند و گروه دوم کسانی هستند که به دشمنی من همت گمارده و بغض مرا در دل گرفته اند. روایات بسیاری از ائمه ی معصومین علیهم السلام درباره ی بطلان غلو و تبری از غلات رسیده و در اینجا فقط به ذکر یک حدیث اکتفا می شود. قال المامون لمولانا الرضا صلوات الله علیه بلغنی ان قومک یغلون فیکم و یتجاوزون فیکم الحق. فقال الرضا علیه السلام حدثنی ابی عن آبائه قال قال رسول الله صلی الله علیه و آله لا ترفعونی فوق حقی فان الله تبارک و تعالی اتخذنی عبدا قبل ان یتخذنی نبیا الی ان قال و انا لنبر الی الله عز و جل ممن یغلو فینا فیرفعنا فوق حقنا. مامون به حضرت رضا ع عرض کرد به من خبر رسیده است که علاقمندان درباره ی شما غلو می کنند و از حقی که دارید بالاتر می برند. حضرت فرمود پدرم از پدرانش از رسول اکرم ص حدیث نموده که فرمود مرا از حق و حدم بالاتر نبرید که خداوند
جز آستانِ تواَم در جهان پناهى نیست
تملق می گویند و یاوه می سرایند و غالبا به غیبت دیگران و سرزنش این و آن مشغول اند سوگند فراوان می خورند و قول می دهند و پیمان می بندند و به آسانی می شکنند مردمی بی رشد - کم خرد و سست ایمان اند که با آن ها می شود مانند کودک بازی کرد و هم چون گوی به این سو و آن سو پرتاپ شان نمود. اما اگر مردمی هستند سخن به اندازه می گویند - می سنجند و بر زبان می آورند - قول خود را محترم می شمارند - زبان را حربه ای برای هتک عرض و آبروی دیگران قرار نمی دهند سوگند نمی خورند و بی سوگند دروغ نمی گویند موارد سخنان را تشخیص می دهند و هر سخنی را در جای خودش می گویند این ها مردمی شریف و عاقل و محکم و با ایمان اند که ناچار باید احترام و حیثیت شان محفوظ باشد. سخنرانی های دانشمند و فیلسوف مرحوم راشد ج 4 ص 104. زبان آوری ما حصل این که زبان مظهر امتیاز انسان و آدمیت است و در میان همه اعضای تن در کنار نعمت عقل از نعمت های شریف خداوند است. که بندگانش را بدان نواخته است. و اما زبان آوری و به تعبیر امام سجاد ع - انطلاق لسان خود نواخت دیگری است که خداوند برخی از آدمیان چون اولیای الهی را بدان نوازش داده و پیامبرانش را در ابلاغ رسالتی که بر دوش داشتند یاری کرده است یا هشام ان الله - تبارک و تعالی - اکمل للناس الحجج بالعقول و نصر النبیین بالبیان. اصول کافی ج 1 ص 13. ای هشام به راستی خدای - تبارک و تعالی - حجت ها را به وسیله خرد بر مردم تمام کرد و با قدرت بیان و زبان آوری پیامبرانش را یاری داد. زبان آوری نواختی است که امیرمومنان آن گاه که مایه های فخر دودمان محمد ص را - که خود برتر آنان است - بر می شمرد بدان مباهی بود وانا لامرا الکلام وفینا تنشبت عروقه و علینا تهدلت غصونه. ما امیران سخنیم. ریشه های آن در ما آویخته و استوار است و شاخه های آن بر ما سایه انداخته است. از آنجا که زبان آوری و طلاقت لسان هم می تواند وسیله ابراز محبت به آدمیان و جلب دوستان و شکر گزاری از نعمت های خداوند باشد و هم وسیله ابراز کینه و دشمنی و طرد و دفع دوستان و کفران نعمت های خداوند. و پاکی آن سبب پاکی گوهر آدمی و آلودگی آن نیز سبب آلودگی گوهر او امام ع از ساحت قدس الهی طلب کرد تا به شکرانه این نعمت بزرگ گویایی و طلاقت زبان ها در توصیف نعمت های خداوند جاری شود. و ما پیروان آن حضرت نیز در پرتو این تعلیم بزرگ زبان مان را در آوردگاه سخن به نکوگفتاری عادتش دهیم و بر سریر ادب بنشانیم و در کام خویش نگه داریم مگر آنجا که برای دین و دنیامان سود آور است به کار گیریم. از زیاده گویی
English