شفا يافتن مريض با تربت امام حسين

در امالي روايت شده است: حسين بن محمد بن عبدالله از پدرش نقل مي‏کند: در مسجد مدينه مشغول نماز خواندن بودم، دو مرد عرب را ديدم که در يک طرف من نشسته‏اند و مشغول صحبت هستند، يکي از آن دو به ديگري گفت: هيچ مي‏داني بر من چه گذشته است؟ در بدنم دردي به وجود آمده بود که هيچ يک از طبيب‏ها نمي‏توانستند مرض مرا تشخيص بدهند تا حدي که از خودم نااميد شدم، روزي پيرزني به نام ام‏سلمه که همسايه ما بود به خانه ما آمد و از حال من سؤال کرد و گفت: اگر من درد تو را دوا کنم چه مي‏گويي؟ گفتم: غير از اين، آرزويي ندارم، آن زن پير به خانه خود رفت و بعد از لحظاتي وارد منزل من شد و همراه خود ظرفي پر از آب آورد و گفت: اين آب را بخور تا خوب شوي. گفتم: اشکالي ندارد، آن آب را خوردم و لحظه‏اي از اين جريان نگذشته بود که صحيح و سالم شدم و دردي را در بدن احساس نکردم. مدتي آن واقعه گذشت. ديگر اثري از آن مرض وجود نداشت. روزي آن پيرزن به خانه ما آمد، به او گفتم: اي ام‏سلمه! به من بگو آن چه شربتي بود که به من دادي و درد مرا برطرف کرد؟

پيرزن گفت: با اين دانه تسبيح که در دست دارم، پرسيدم: اين چه تسبيحي است؟ گفت: اين تسبيح با خاک کربلا درست شده است، آن زن پير ديد که من خيلي عصباني شده‏ام، از خانه ما بيرون رفت، هنوز  به خانه‏اش نرسيده بود که دوباره همان درد در من ظاهر شد و نمي‏توانستم از آن خلاص شوم و هيچ چيز نمي‏توانست درد مرا علاج کند، در اين هنگام بود که مؤذن بالاي مناره رفت و شروع کرد به اذان گفتن و من هم مشغول نماز شدم و بعد از آن متوجه نشدم که او کجا رفت و وضعيت من چگونه شد. (تحفة المجالس. )