مناجات تا طلوع فجر

مى‏گويند : زنى كور همه شب تا وقت سحر براى عبادت بيدار بود . چون سحر مى‏رسيد ، با صدايى حزين مى‏گفت : الهى ! بندگانت شب را گذراندند و به رحمت و فضل و مغفرتت سبقت گرفتند ، تو را به تو مى‏خوانم نه به غير تو ، مرا در گروه سبقت گيرندگان به رحمتت قرار ده ، مقامم را در بهشت در زمره مقرّبين بالا بر ، به بندگان شايسته‏ات ملحقم كن ، تو ارحم الراحمين واعظم العظماء و اكرم‏الكرمايى ، اى كريم ! آن گاه به حالت سجده بر زمين مى‏افتاد كه صداى افتادنش شنيده مى‏شد سپس تا طلوع فجر در گريه و مناجات بود .