زندگى شرافتمندانه در سايه قرآن‏

چنان كه در سطور گذشته ملاحظه كرديد، انسان غربى از اوضاع زمان، زمانى كه آن را با استفاده غلط از تمدن بى‏روح و بى‏معناى خود آميخته، زبان به اعتراض و شكايت گشوده و به شدت اظهار خستگى و دلتنگى كرده است؛ زيرا در سايه اين تمدن، كه رنگى از معنويت ندارد و بويى از قوانين عالى الهى نبرده است، ضعيفان را مى‏كشد و ملت‏هاى زيادى را اسير مى‏كند و از قتل و غارت و وحشيگرى هراسى به خود راه نمى‏دهد. فقط گاهى به عنوان صلح و آرامش، آتش‏بس چند ساعته‏اى را مى‏پذيرد، تا قواى فرسوده خود را تجديد كرده و به تهاجم‏هاى خود ادامه دهد. البته اين برنامه‏هاى غير طبيعى و غير انسانى، خسته كننده، و زجر دهنده روح و روان است؛ ولى در عين اين اظهارات و دلتنگى‏ها، دست از مرام كثيف خود برنمى‏دارد، آنچنان كه انسان حس مى‏كند اين اعترافات هم پرده‏اى از مكارى و حيله‏گرى انسان غربى است.