عقل سودمندترين ثروت انسان‏

خداوند متعال، در همان هنگام كه سرشت هر انسانى را در رحم مادر، جايگزين مى‏كند، نعمت عقل را نيز مانند ساير نعمت‏ها (از جمله چشم، گوش، دهان، دست و پا و ...) به او مرحمت مى‏فرمايد. اين وديعه ارزشمند اهلى ابزار تواناى انسان براى درك حقايق عالم و دستيابى به آن‏ها به شمار مى‏آيد. انسان از طريق عقل خود مى‏تواند خدا را دريابد، انبيا و ائمه، عليهم السلام، را بفهمد، قيامت را درك كند، به انواع و اقسام نعمت‏هاى خدادادى پى‏ببرد، به خودشناسى برسد، راه زندگى را پيدا كند، و خير و شر را بشناسد.

اگر پروردگار اين نعمت عظيم را در اختيار انسان قرار نمى‏داد، انسان حيوانى از حيوانات به شمار مى‏آمد و، در اين صورت، صرفا از زندگى‏اى محدود و معيّن برخوردار مى‏شد و به خور و خواب و شهوت و، در نهايت، به مرگ بسنده مى‏كرد؛ ولى خداوند متعال چنين اراده نفرمود و نخواست انسان مانند ساير حيوانات زندگى كند. بنابراين، نعمت عقل را در وجود وى به وديعت نهاد تا اين مخلوق بر همه مخلوقات هستى برترى يابد و به آنچه ديگر موجودات از آن دور نگه داشته شده‏اند دسترسى پيدا كند. آرى، بازوى پرتوان عقل انسان را به حقايقى رهنمون مى‏شود كه حتى ملائكه مقرب الهى نيز به آن دست نيافته‏اند.