دنيا و آخرت آباد

دنياى آباد براى آن افرادى بود كه سه روز، روزى چند نان خشك را به يتيم و اسير و مسكين در خانه دادند. ببينيد خداوند متعال براى زندگى اين‏ها در قرآن چه عظمتى قائل شده است:

«إِنَّ الْأَبْرارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كانَ مِزاجُها كافُوراً* عَيْناً يَشْرَبُ بِها عِبادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجِيراً* يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً* وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‏ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً* إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً* إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً* فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً»

دنياى درست اين است. ما نيز هم به يتيم و اسير و مسكين خدمت كرديم، هم عبادت. اين تعريف خدا از سه روز دنيايى اين خانواده است.

تازه اين نان‏ها از درآمد اميرالمؤمنين عليه السلام نبوده است، بلكه از درآمد فروش پشمى بود كه حضرت زهرا عليها السلام ريسيده بود. مزد آن را داد و نان خريد و سه شبانه روز به مسكين و يتيم و اسير دادند. اين مال يك نفر يعنى خانم خانه بوده است.

دنيا چه فايده‏اى دارد كه هميشه هزينه شكم كنيم و بعد، مگر سود شكم چيست؟ چند خروار كود. شكم اين‏ها را توليد مى‏كند. خودشان كه محتويات شكم را دور ريختند و از آن فرارى بودند، محتويات شهوت نيز همين طور. مگر با شهوت خود چه كار كردند؟ چند فرزند درست كردند كه پيغمبر صلى الله عليه و آله مى‏فرمايد: اگر گرگ و مار و عقرب مى‏ساختند، از اين بچه‏ها بهتر بود. عمر سعد و شمر سازى كار شد؟ عرق خور، زناكار، بوش و صدام سازى چه عملى است. شما مبادا حرف مردم زمان حضرت موسى عليه السلام نسبت به قارون را بزنيد! كه به‏

 پروردگار گفتند: اين نماز را ما مى‏خوانيم، روزه را ما مى‏گيريم، مجالس مذهبى را شركت مى‏كنيم، اما همه پول‏ها را به قارون دادى، اين چه وضعى است؟ چند وقت بعد را ببينيد كه قارون با ثروتش دارد فرو مى‏رود. اين آيات در سوره مباركه قصص آيات 76 تا 79 آمده است‏