حكايتى در رزق‏

«حضرت موسى عليه السلام فقيرى را ديد كه از شدّت تهيدستى، برهنه روى ريگ‏هاى بيابان خوابيده است. چون نزديك او رفت؛ فقير گفت: اى موسى! دعا كن تا خداوند متعال رزق اندكى به من بدهد، از بى‏تابى، جانم به لب رسيده است.

موسى عليه السلام براى او دعا كرد و از آنجا (براى مناجات به كور طور) رفت. چند روز استغفار كه در آيه فوق به عنوان كليد گشايش رزق و روزى مطرح مى‏شود از پيوندهاى عميق معنوى حق با گسترش امور مادّى انسان است كه در متن جامعه همچون تار و پود پارچه به هم مى‏آميزد و ريشه و ساقه را با گل و ميوه ارتباط مى‏دهد. كدام جامعه با آلودگى به گناه، خيانت، نفاق و دزدى و ستم و تنبلى و مانند آنها، مى‏تواند آباد و پربركت باشد.

كدام جامعه با از دست دادن روح تعاون و همكارى، مى‏تواند زمين‏هاى خرّم و سرسبز و وضع اقتصادى مرفّهى داشته باشد.
كدام جامعه مردمش با آلودگى به انواع هوس‏ها و دام‏هاى شيطانى مى‏تواند نيرومند در برابر دشمنان ايستادگى كند.
آرى، هيچ مسأله قرآنى نيست مگر اينكه اثر مفيد و سازنده‏اى بر زندگى مادّى مردم دارد و هيچ اعتقاد و ايمان راسخى مؤثّر نيست مگر اينكه در ساختن يك جامعه آباد و آزاد و مستقلّ سهم به سزايى دارد.
اگر كتاب حق و دين به صورت يك سلسله آداب و تشريفات ظاهرى و خالى از محتوا در ميان انسان‏ها درآيد، تأثيرى در گسترش نظام حقوقى و اقتصادى اجتماع نخواهد داشت و آدميان از ارزش‏ها و بركات آسمانى محروم خواهند شد.
ممكن است ما بعضى از مراحل پيوند معنوى استغفار يا صدقه يا پرهيزكارى را با نزول بركات مادى و خوراك جسمى درست درك نكنيم ولى بدون شك آثار و فايده‏هاى آن را در صحنه‏هايى از زندگى خويش احساس خواهيم نمود.
اگر درخواست زياده بر نياز شخصى در رشد و شكوفايى اقتصاد و يا در امور فرهنگى و علمى جامعه يا دستگيرى از ضعيفان و مستمندان تأثيرگذار باشد؛ مطلوب نيكو و پسنديده است. امّا توفيق يافتن براى هر كسى امكان‏پذير نيست؛ زيرا چه بسا تلاش فردى يا گروهى براى چنين خدماتى، انسان را از عبادت و رضايت خداوند دور مى‏سازد. پس همان اندكى كه هميشه از حلال و پاكى به دست‏ مى‏آورد او را كفايت كند.
امام حسن عسگرى عليه السلام مى‏فرمايد:
لايَشْغَلْكَ رِزْقٌ مَضْمُونٌ عَنْ عَمَلٍ مَفْرُوضٍ. 

مبادا سرگرم شدن تو به روزى ضمانت شده، تو را از كار واجبى باز دارد.
زيرا برخى از انسان‏ها به خاطر نيّت خيرى كه دارند براى پايه‏گذارى سنتّى نيك يا صدقه جاريه‏اى بسيار كوشش مى‏كنند؛ امّا به اين نكته توجّه ندارند كه در اين ميان حقوق كسى ضايع شود و يا خود او بدهكار گردد و ديگران اسير آثار زيانبار زياده‏خواهى آنها شوند؛ پس به گناهى نابخشودنى گرفتار آيند.