اهل ذكر

براى خداوند ملائكه‏اى است غير از نويسندگان عمل كه در سطح زمين در گردش‏اند، چون قومى را بيابند كه در حال ذكر خدايند، فرياد مى‏كنند: براى يافتن آرزوى خود بشتابيد، پس به نزد اهل ذكر آيند و آنان را تا آسمان دنيا محاصره كنند، پس خداوند به آنان مى‏فرمايد: چه گونه و در چه حالت بندگانم را ترك كرديد؟ جواب مى‏دهند: در حالى كه حمد و مجد تو را به جا مى‏آوردند و تو را تسبيح مى‏گفتند، خداوند مى‏فرمايد: آيا مرا ديدند؟ (رؤيت به قلب)، عرضه مى‏دارند: نه، مى‏فرمايد: اگر مى‏ديدند؟ عرض مى‏كنند: تسبيح و تحميد و تمجيد آنان فوق العاده شديد مى‏شد، به ملائكه مى‏فرمايد: از چه پناه مى‏بردند؟ عرض مى‏كنند: از آتش، خطاب مى‏رسد: آتش را ديده بودند؟ عرض مى‏كنند: نه، مى‏فرمايد: اگر مى‏ديدند؟ عرضه مى‏دارند: هر آينه با شدت هرچه تمام‏تر از آن فرارى و متنفّر مى‏شدند، سپس مى‏فرمايد: چه مى‏خواستند؟ عرض مى‏كنند: بهشت، مى‏فرمايد: بهشت را ديده‏اند؟ عرض مى‏كنند: نه، مى‏فرمايد: اگر مى‏ديدند؟ مى‏گويند:
به شدّت به آن حرص مى‏ورزيدند، خطاب مى‏رسد: من شما را شاهد مى‏گيرم كه همه آنها را آمرزيدم، ملائكه مى‏گويند: فلان كس اهل مجلس آنها نبود، بلكه به خاطر حاجتى نزد آنها آمده بود آيا او هم آمرزيده شده؟ خطاب مى‏رسد: اهل ذكر به آن درجه هستند كه همنشين آنها هم از سعادت آنان فيض مى‏برد و از شقاوت دور است.