درس آموزنده سقراط به پادشاه یونان
حسینیه آیت الله ابنالرضاپادشاه یونان از کوچهای عبور میکرد، سقراط حکیم(بعضیها اعتقادشان این است و من هم در کتابهایشان خواندهام ایشان از انبیای خدا بوده است) در کوچه بر روی خاک خوابیده بود. شاه یونان با افراد لشکرش، سرهنگ و سرتیپهایش آمدند که رد بشوند، گفت: این کیست که اینجا خوابیده است؟ یکنفر لگدی به او زد و گفت: بلند شو! سقراط چشمش را آرام باز کرد و همینطوری که خوابیده بود، بلند هم نشد، دید شاه ایستاده و سرهنگها، سرتیپها و سردارهایش بهدنبالش برای تماشا هستند.
سقراط نگاه نکرد، شاه به او گفت: برای چه اینطوری برخورد میکنی؟ اولاً بیدارت کردهاند، برای چه نشستهای و بلند نمیشوی؟ برای چه توجه نمیکنی؟ این چه وضعی است؟! رعیت که نباید مقابل پادشاه اینگونه باشد! سقراط گفت: فعلاً که من پادشاهم و تو نوکر و رعیت. پادشاه گفت: چه میگویی؟ گفت: درست میگویم. تو بردهٔ شهوات، هوای نفس و خیالاتت هستی و من حاکم بر همهٔ این امور هستم که آنها بر تو حاکم هستند. تو اصلاً بردهٔ من هستی، تو از کجا میگویی من شاهم؟! دروغ میگویی! شاه کسی است که حاکم بر بردگانش باشد؛ یعنی تسلط بر شهوتش، خواستههایش و هوای نفسش داشته باشد. شاه به اسبش نهیب زد و رد شد. کوچه خلوت شد، سقراط هم چون خوابش تمام نشده بود، دوباره خوابید.
English