عباس بن جَعْده جَدَلى

عباس، فردى دلاور، پاكدامن و دوستدار اهل بيت عليهم السلام بود و در كوفه از مردم براى امام حسين عليه السلام بيعت مى‏گرفت. هنگامى كه هانى بن عروه به دستور عبيداللَّه دستگير شد، حضرت مسلم عليه السلام براى حمله به قصر ابن‏زياد چهار تن را به فرماندهى قبايل مختلف منصوب كرد كه در اين نبرد، عباس فرمانده اهل مدينه بود.
    
 او مى‏گويد:
    
 «با چهار هزار جنگجو، همراه مسلم حركت كرديم ولى هنوز به قصر نرسيده بوديم كه تعدادمان به سيصد نفر كاهش يافت.»
    
از گفتار مورّخان پيشين مانند طبرى و ابن‏اثير هنگام ذكر حوادث سال 66 ه. ق چنين برمى‏آيد كه عبّاس تا اين زمان زنده و فرمانده گروهى از سپاهيان مختار بوده است. ولى سيره‏نويسان اخير مى‏گويند كه پس از شهادت حضرت مسلم عليه السلام و هانى بن عروه، محمّد اشعث كندى و به قولى محمّد بن عباس كندى او را دستگير كرده و تحويل ابن‏زياد داد.
     
سر عباس بن جعده، به امر عبيداللَّه از بدن جدا گرديد و به فيض شهادت نايل گشت.