لطفا منتظر باشید

حكايت ذونواس‏

در زمان حضرت عيسى، عليه السلام، پادشاهى زندگى مى‏كرد به نام ذونواس كه يهود متعصبى بود. وقتى حضرت عيسى به رسالت مبعوث شد، دين حضرت موسى تحريف شده بود، لذا حضرت دين واقعى را به مردم ابلاغ مى‏كرد و آنان كه در پى حقيقت بودند به او مى‏گرويدند.

ذانواس كه از اين مساله ناراحت بود دستور داد در شهر نجران عده‏اى از مردم با ايمان را كه به حضرت مسيح پيوسته بودند دستگير كنند. عمّال حكومت نيز عده‏اى زن و مرد و كودك و جوان را بازداشت كردند (قرآن درباره تعداد اين افراد سخنى نمى‏گويد). سپس، ذونواس دستور داد در يك گودال بزرگ مواد آتش‏زا بريزند، و اين همان است كه قرآن در وصفش مى‏گويد:

«النار ذات الوقود».

وقتى شعله‏هاى آتش زبانه كشيد، ذونواس به اين گروه مومن گفت: يا از دين مسيح برگرديد و يهودى شويد، يا زنده‏زنده در آتش بسوزيد! وقتى همه آن‏ها به او پاسخ منفى دادند، دستور داد آن‏ها را در آتش بياندازند.

اين نص صريح قرآن است. روايت و قصه و داستان نيست. خداوند مى‏فرمايد كه همه آن مردم مومن را در آتش انداختند و خودشان دور آتش نشستند و سوختن آن‏ها را تماشا كردند:

«و هم على ما يفعلون بالمؤمنين شهود».

يعنى با چشم‏هاى ناپاك خود نگاه مى‏كردند و مى‏ديدند كه چه بلايى بر سر اين بندگان خوب خدا مى‏آيد. آن هم به جرم اين‏كه خدا را پذيرفته بودند:

«ما نقموا منهم إلا أن يؤمنوا باللّه العزيز الحميد».

نه گفتن براى آنان به قيمت زنده‏زنده سوزانده شدنشان تمام شد. و اين در حالى است كه ما وقتى نه مى‏گوييم، هم آبرويمان بيشتر مى‏شود و هم احتراممان! مردم هم مى‏گويند: اين جوان عجب جوان پاكى است، يا اين كاسب از اولياى خداست، يا آن كارمند چه آدم مؤمنى است! نه زنده‏زنده آتشمان مى‏زنند و نه خانه‏مان را سرمان خراب مى‏كنند.

امام صادق، عليه السلام، در روايتى مى‏فرمايند: اين عده را كه زنده‏زنده در آتش سوزاندند. عده‏اى از مؤمنين را در روزگارى ديگر گرفتند و گفتند: از دين برگرديد! و آن‏ها را زنده‏زنده با ارّه دوسر ارّه كردند.

در قيامت، ما جواب اين انسان‏ها را چه مى‏توانيم بدهيم؟ خدا اصحاب اخدود و اين اره شده‏ها را حاضر مى‏كند و مى‏گويد: چطور اين‏ها توانستند نه بگويند، اما شما براى دو روز زندگى كثيف و رسيدن به شهوتى حيوانى، و مقدارى پول كه از تقلب در مى‏آوريد، نتوانستيد نه بگوييد؟ عذرتان قابل قبول نيست!

منبع :
نظرات کاربران (1)
( 19 اسفند 1391 )
آنها مسیحیان نجران بودند که در حدود صد سال قبل از عام الفیل توسط حبشی ها مسیحی شدند و همه معتقد به تثلیث.. بعد هم با پیغمبر مباهله کردند. ذرعه بن تبان ( ذونواس) پادشاه یهودی شده حمیر آنها را به آتش می انداخت.. اما خدا آنها را مومن حساب می کند: و ما نقموا منهم الا ان یومنوا بالله العزیز الحمید اصحاب اخدود هم نمونه واقعی مومن بودند اگر چه اعتقادشان لزوما درست نبود
ارسال دیدگاه